Tot die
avond. Wij hadden bij een collega van Wim gegeten en mijn maag was van streek.
Mijn buik begon pijn te doen en ik voelde mij opeens heel ziek.
Ik lag op
mijn bed en riep om een dokter. Wim belde en de huisarts kwam aanrennen in haar
pyjama ..... Even was ik verbaasd. De hond ook, want die gromde naar haar.
![]() |
| Prof. Arie Haspels. Foto @ ANP |
Alles ging
in een stroomversnelling. De rit in een ambulance naar het ziekenhuis met mijn
benen hoog op een zak oude schoenen. Het telefoontje met prof. Haspels die in
zijn auto sprong. De paniek in de operatiekamer omdat ik maar niet onder
narcose kwam. Tenslotte werd er een Surinaamse chirurg gehaald die mij
geruststellend toelachte.
“Kondreman!” lachte ik verheugd. Hij hechtte
vaardig het infuus in mijn enkel. En ik voelde
hoe ik langzaam in een diepe slaap wegzakte.
Zeven uur
later sloeg ik mijn ogen op en keek in het ongeruste gezicht van Ronnie
Nobrega, een vriend van mijn broer. “Carry...!” zei hij ongerust en ik moest
lachen. “Hoe kijk je alsof je een spook ziet!” plaagde ik. “Dat vertel ik je
later wel” zei hij gerustgesteld. Ik werd weer zieker en kreeg hoge koorts, die
wekenlang duurde.
Prof Haspels
kwam dagelijks aan mijn bed en met zijn rustige stem vertelde hij wat er met
mij aan de hand was. Ik bleef maar vragen stellen. Ik had het geluk dat hij op
dit onderwerp, de uterus ruptuur, gepromoveerd was. Hij liet een stapeltje
boeken langs brengen en ik bestudeerde mijn ziektegeschiedenis alsof ik er
tentamen in moest doen. Ik herstelde langzaam en moest opnieuw leren lopen. In
de avonduren studeerde ik voor mijn doctoraalexamen in de kamer van Ronnie en
mijn hoogleraar kwam de tentamens afnemen. Dat hield mij op de been.
Na vier
maanden mocht ik eindelijk naar huis. Ik
was Prof Haspels innig dankbaar dat hij mijn leven had gered. Hij schreef nog
een mooie brief dat ik nu alleen nog kinderen mocht adopteren. En dat deden
wij.
Gisteren zag
ik op de televisie dat de sympathieke hoogleraar was overleden.
Ik moest
weer terugdenken aan die lange nacht, toen hij vocht voor mijn leven.
En weer
ontstak ik een kaarsje voor de ziel van een groot mens.
Cat 30
december 2012

Geen opmerkingen:
Een reactie posten