![]() |
| Foto @ Fabrice Rose |
Twee van mijn vier honderdjarige oudjes waren heengegaan.
Rustig in hun slaap.
Eleonora Oosterling-Ferrier en Emmy
Goedschalk-Balinge.
Aan het begin van dit legendarische jaar 2012 had ik hen nog
opgezocht, verrast over hun vitaliteit en vrolijkheid op de bigi bigiyari.
Honderd jaar.
Twee van de vier maakte ik zo mee in maart. We genoten
allemaal. Begroetten onze familieleden. Smulden van het heerlijke eten in grote
schalen opgediend. Bewonderden de mooie jurken. Sommige familieleden zagen we
na decennia weer. Ik had voor alle bigiyari een mooie kaars, een ingelijst
gedicht en een aparte kussensloop meegebracht. Wat geef je aan een
honderdjarige.
Hier waren ze blij verrast mee.
Maar nu.... Ik ontstak een paar kaarsjes voor mijn oude
vriendinnen. Ik zou ze niet kunnen begraven. Als ik weer in Suriname was zou ik
naar hun graf gaan kijken. Ik realiseerde mij, dat ik niet meer op bezoek zou
kunnen gaan en er ontstond een grote leegte binnen in mij. Dit jaar was ook het
jaar dat mijn ouders honderd zouden worden, samen met al deze vriendinnen.
Wij hadden zo vaak over hen gepraat. Over vroeger. Hun
schooltijd. Pappy had nog bij Waldemar Lotz in de klas gezeten, zag ik in de
schoolregisters die te voorschijn waren gehaald bij het filmen van Sonny Boy.
Van de 8 vrouwen uit het boekje Aitkanti zijn er nog vier
over. Honderd is een kwetsbare leeftijd.
Alles gaat voorbij. Panta Rei. De rivier blijft eeuwig
stromen.
Cat december 2012
![]() |
| Foto @ Charl Danoe |


Παντα ρηει, κ’ουδεν μενει :
BeantwoordenVerwijderenAlles stroomt, niets blijft.
Gelukkig maar!