In het
moeras van rijstvelden waar kolonisten, slaven en
contractanten
verzinken in verstikkende verlatenheid,
is weggaan
leven. Zwerven wordt een beroep, onthechting
een manier
van zijn.
Vervreemding
verandert het kind uit de dessa in een
wereldburger
van formaat, een erudiete eenling
in een eigen
kamer van herinnering. De wereld ziet
alleen de
lach die het onuitspreekbare verhult.
In verhalen
en gedichten wordt het eeuwige verlangen
naar een
bewoonbaar thuis verwoord. Dan is er nog
de
geestverruimende drank van de high society en de
zachte roes
van nicotine.
Terwijl de
verlichte geest steeds hoger straalt
dooft de
ademhaling met de dagen als een nachtkaars uit.
Tegen het
einde is sterven de enige weg uit de
onafwendbare
cyclus van het leven.
Paramaribo,
augustus 2012
.jpg) |
| Het versgedolven graf van John Leefmans in Leiden |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten