terwijl de lome zondag in 'n luie hangmat lag,--
nabij de Franchipane, en zat, en las;--
het frêle feetje van crême was.
Je zuchtte volwassen dat 't er hemels rook,
en ik fluisterde haastig: "Jij ook, jij ook!"
(Mijn zus, luid snuivend, gnuivend, siste:
"begrafenis", maar dat was toen iets
waar jij en ik niets van wisten.)
"Wat lees je toch?" vroeg bedelman.
"Iets wat jij nooit begrijpen kan.
Klim maar in een boom," zei edelman.
De geslagen hond droop deemoedig af,
knorrig de verse wonde likkend,
en morde dat hij was afgeblaft.
("Een graf," zei mijn zuster, knikkend.)
Was ik toen in een bloem veranderd
aan de Franchipane-boom, de tropenzon
zou op mijn witte blaadjes branden,
en mijn schaduw zou ik nauwkeurig
mikken op het boek, op het blad,
op de plek, die jij onder ogen had.
Onwetend genoot je zo van mijn geur,
("katafalk", zei dan de grote zeur),
en stil zou mijn schaduw sluipen, op zoek
naar vingers van onschuld en 't maagdelijk boek.
Vallen op aarde in de schemering,
en weer mezelf zijn; en kruiperig
hopen dat jij, voor je naar huis toe ging,
zou vragen waar ik gebleven was
toen jij in de schaduw zat en las?
"In een boom, zoals jij wilde." (Klagerig.)
"Je ruikt best lekker, wilde." (Plagerig.)
"Jij ook!" probeer ik zonder te blozen
als ik vergeefs tracht je te kussen.
("Begrafenis" zei dan weer mijn zus en:
"Geef mij maar jasmijn, of rozen.")
Sinds ruik ik bij elke begrafenis
jou; ik veronderstel dat onderhand,--
nu Oma Zus gestorven en begraven is
onder ruikers van jasmijn en rozenkransen,--
het boek bevlekt, beduimeld en aan flarden is?
Requiescat in pace.
[ongepubliceerd]
 |
| Anya van Toorn - Roos |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten