Sambamuziek, vlaggetjes, happy mensen. Wanneer Brazilië speelt, stromen alle Brazilianen naar hotel Perola. De Prinsessestraat is dan geel van de mensen en de entourage. In het grote feestcentrum vol beeldschermen lopen ‘vreemde eenden’ in een andere kleur. Maar zo voelt het ook wanneer je in een andere kleur dan oranje meekijkt naar Nederland in een Copa do Mundo. De Brazilianen dansen, bestellen bier of zoeken een zitplaats. Met de live sambamuziek, fel gele pruiken, gekleurde wangen en de file op straat, lijkt de sfeer op een gele carnaval. Het bier gaat niet per fles,
maar in emmers met ijs over de toonbank. In de stroom van mensen voelen de feminiene gasten zich lekker in korte jeans en hoge schoenen. Boven de broekband puilen dan blote rondingen. “Thuis is toch anders, ik kom voor de stemming,” zegt Kewal. Hij wijst naar een vrouwelijke voorbijganger: “En ook voor de leuke dames!” Als derde reden noemt hij: “Brazilianen zijn niet als de Nederlanders, ze zijn spontaan - net als wij Surinamers!”Dan begint de wedstrijd. Het commentaar in het Portugees komt door de rechtstreekse uitzending vanuit Brazilië. Voor de garimpeiros kon dat niet beter, voor de aanschuivende Surinamers maakt het niet uit. Het eerste schot gaat ver naast en toch wordt het fiasco bejubeld. Daarna blijft het opmerkelijk stil. Geen discussies, geen verwijt ˗ niks. Alleen de hartslagen gaan tekeer. Wie de rusttijd in de wedstrijd graag wil, is de band. Voor een kwartier wordt er weer gefeest, dan volgen de doelpunten. In het enorme gejoel zien tanden het daglicht, ogen schitteren, toeters en hoorns blazen je doof. Feminiene delen schudden niet meer door muziek maar door een sprong in de lucht. Bij een tegendoelpunt weten analisten en sabimans alleen wie de schuld heeft en niet of het een fraaie actie was. Na de wedstrijden mag Perola bier van de vloer dweilen. De stoelen gaan opzij - het is weer sambatijd!
[ontleend aan de website van Schrijversgroep '77]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten