Boeken op Curaçao

Ik ga een paar weken college geven aan de nieuwe mastersopleiding van de Universiteit van de Nederlandse Antillen op Curaçao. De UNA vergoedt reis en hotel en geeft een daggeldvergoeding waarvan logies, maaltijden en transport betaald moeten worden. ‘Transport’ betekent: of wachten op busjes die niet komen, of altijd taxi’s nemen, of zelf een autootje huren, zodat je ook gemakkelijk op de verafgelegen stranden kunt komen. Want je bent natuurlijk wel een mafketel als je veertien dagen op Curaçao hebt gezeten en nooit een duik in de vakantiefolder-blauwe zee hebt gemaakt. Fietsen zou kunnen, maar is bij de temperaturen van het Caraïbisch gebied geen lachertje. Tegen de tijd dat je op je werk komt, tekenen zich grote natte plekken af op je shirt: onder de oksels, op de rug en – bij de minste of geringste embonpoint – ook op de buik. Fietsen is wel sterk identiteitsbevestigend: alle Antillianen weten dat het zwetend geval met rood hoofd dat daar puffend voorbijkomt, een Hollander is. Zo zie je ze ook bij bosjes in de straten van Paramaribo tegenwoordig, vooral jonge stagiaires op omafietsen, nagefloten door vrolijke wegarbeiders (die overigens nooit aan een fietspad werken, in het Caraïbisch gebied heeft niemand ooit van fietspaden gehoord). Maar ik ben de stagiaireleeftijd al lang voorbij, en de illusie dat er nog ooit iets zinvols over mijn identiteit gezegd zou kunnen worden ook. Dus wordt het een autootje. Ik heb mazzel: van vriend Erich Zielinski hoor ik dat ik zijn ouwe karretje mag gebruiken.

Nu een reis en hotel geboekt. Natuurlijk wil je als letterkundige in het Avila Beach, waar Boeli van Leeuwen op het terras altijd heel chique zijn koffie dronk en gasten ontving – er is na zijn dood een plaquette opgehangen met een mooie tekst van Tommy Wieringa over Boeli. Maar het Avila valt ver buiten de daggeldvergoeding van de UNA, sterker nog: elk strandhotel is zo prijzig dat het buiten de daggelden van de UNA valt. Ik stel geen uitzonderlijke eisen aan een hotel: casino, massage, fitnessruimte, het hoeft allemaal niet voor mij; als je er maar wat kunt drinken en eten en liefst toch niet te ver van de zee bent. Diana Lebacs kent wel een goed en mooi huis in Santa Rosa, maar dan zit ik daar helemaal alleen, met het enige voordeel dat ik om de drie dagen een andere slaapkamer kan nemen.

Ik surf me een ongeluk op internet, maar vind niet wat ik zoek. Wim Rutgers raadt mij aan naar Arkefly te kijken, die een combinatie van vlucht met hotel tegen schappelijke prijzen aanbiedt in samenwerking met Kras Reizen. Ook die hotels vallen allemaal ver buiten het budget, op Trupial Inn na. Het ligt wel niet aan het strand maar het heeft een zwembad en ziet er verder redelijk uit. Er is alleen iets geks aan de hand: als ik de prijs voor half-pension opvraag komt er maar liefst 1720 euro bij, en voor volpension zelfs 8.000 euro! Het allerduurste hotel op Curaçao, Kura Hulanda, berekent voor volpension voor 14 dagen een meerprijs van 750 euro, dus er moet een grove fout in het Kras-systeem zitten. Ik stuur een mailtje, maar denk vervolgens: ik kan ook wel even opbellen. Dat valt niet mee vanuit België, want Kras heeft alleen 0900-nummers waarvoor je moet betalen en dat kan niet bij internationaal bellen. Via een omweg en heel lang wachten kom ik toch bij een dame in Ammerzoden uit. Die denkt dat ze een gek aan de lijn heeft, en zegt: nee, het systeem moet kloppen. Vind ik ook. Maar als ze het systeem zelf uitprobeert ziet ze dat er iets vreemds aan de hand is. Ik word later teruggebeld, zegt ze. Ik wacht de rest van de dag, maar het telefoontje komt pas laat de dag erna: het systeem is aangepast en klopt nu! Maar als ik de website aanklik blijkt er nog steeds te staan: voor halfpension 1720 euro aan meerprijs en volpension uiteraard meer dan 8.000. Inmiddels heeft ook Thea Aynacioglu van het Contact Center mij per mail verzekerd: ‘Dit klopt wel dat deze prijzen worden gehanteerd bij dit hotel. De toeslagen voor halfpension en volpension zijn inderdaad prijzig op Curaçao.’ Dus Trupial Inn zelf maar eens aangeschreven. De Sales & Marketing Director laat weten: ‘Onze meal plan prijzen zijn inderdaad vermeld op onze website maar zijn niet meer van toepassing.’ Ik besluit dan toch maar via Arkefly/Kras te boeken, maar dan alleen logies/ontbijt. Marlies van Wijk, Helpdesk Kras, reageert met een mail: ‘De prijzen die vermeld staan op onze website kloppen.’ Ik check het nog maar eens. Ze kloppen niet.

Miriam Sluis laat mij weten dat er wel degelijk heel leuke en betaalbare accommodatie op Curaçao is. Ik begrijp nu dat de grote touroperators met hun duurbetaalde it’ers en via omkoping van Google zorgen dat zij met hun sites altijd tot de eerste tientallen hits horen, wat je ook opsurft. Ik besluit mijn boeking bij Kras te annuleren, want het is toch te bespottelijk dat je niet half-pension tegen een redelijk tarief kunt boeken. Binnen drie minuten reageert Bart de B** van Kras.Nl: ‘Bij deze reis is het wel degelijk mogelijk half pension of vol pension te boeken.’ Een uur later gaat de telefoon: een dame van Kras vertelt mij dat er een fout in het systeem zat en of ik nu alsnog de reis wil maken.

Ik heb inmiddels zelf een vlucht geboekt en rechtstreeks een betaalbare accommodatie gevonden, een stijlvol aangepast oud landhuis dat slechts acht kamers kent en dus geen boodschap heeft aan de hordes van de touroperators. Zojuist kwam er een mailtje binnen: Wenze-Albert Sterrenburg van Kras Verkoop & Reserveringen deelt mij mee: ‘De toeslagen waar u over spreekt, kunnen wij niet terugvinden. Wanneer u halfpension bij boekt betaald u een meer prijs van € 220,00 en bij volpension is de meerprijs € 330,00.’ U betaald met een d. Maar ik betaald helemaal niks.