Alfred Birney - toch al niet bepaald de verpersoonlijking van de rustige Indische jongen: wel de trassi maar niet de karbouw – neemt de lezer in dit kleine boek mee naar een nieuwe werkelijkheid binnen de Indische literatuur, of misschien beter: een nieuwe werkelijkheid tout court. Hij gaat op zoek naar de Schotse genen die ook nog ergens in zijn familie schijnen te huizen. Rivier de Lossie begint als een verslag van een reis naar Schotland. Die zoektocht naar (een deel van de) herkomst lijkt een vroegtijdig einde te vinden wanneer de verteller wordt geconfronteerd met de verbijsterende mededeling dat hij maar beter spoorslags huiswaarts kan keren, want de belangrijkste archieven die voor hem dienstig kunnen zijn bevinden zich in… Den Haag! Vanaf ongeveer dat moment neemt het verhaal een vreemde wending, door de ontmoeting van Alfred met een bijzonder meisje dat hem meeneemt op een verboden tocht langs de rivier de Lossie. Die tocht is werkelijk prachtig verteld, opeens word je als lezer meegenomen in een etherisch landschap, en zit je wel weer helemaal in een bijna Indische vertelling, maar dan in Schotland, van een sfeer: ja, als een Indische
vertelling maar dan met de ingrediënten van een andere groene setting. Wie het beroemde schilderij van Ophelia van John Everett Millais kent, weet direct waarover ik het heb. Even teer als de bloemetjes en de drijvende Ophelia is deze vertelling van Alfred Birney. Ik heb geen ‘etiket’ voor dit boekje: novelle, reisverslag, factie, fictie? Het zal me ook een zorg wezen. Het is een prachtig boekje.Rivier de Lossie is verschenen bij In de Knipscheer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten