Het koffertje van Cairo

Het zal in de zomer van '75 of '76 geweest zijn. Ik was twaalf of dertien jaar oud. Edgar Cairo gaf een performance in De Meervaart. In het Osdorp van de jaren '70 kon je alle Surinamers zonder enig probleem in een uurtje bezoeken. Bij de Pieter Callandlaan had je de Chin A Loi's, bij de Osdorperban de familie Wilson en de Seedorfs bij de Ookmeerweg. Veel meer Surinamers telde Osdorp niet. Voorzover ik me het kan herinneren waren er op die dag helemaal geen Surinamers te bekennen. Edgar Cairo kwam voordragen uit eigen werk.
Cairo was een held, voor mij. Alleen al vanwege het feit dat hij op die dag, uitsluitend voor mij (althans, zo voelde het) Suriname in zijn koffertje naar De Meervaart kwam brengen. Zijn KLM-koffertje zat tjokvol met voor mij magische gedichten, ritmisch proza en een onverwerkt koloniaal verleden.
Tot die dag was Suriname iets dat tot het verleden behoorde. Mijn moeder vond het belangrijk dat haar kinderen ongemerkt een plekje vonden in de Nederlandse samenleving. Dat betekende iedere zondag naar de room-witte Hervormde Kerk in Sloten waar iedereen met een kleurtje nog een bezienswaardigheid was. Elke terugblik op het Surinaamse verleden vormde een obstakel bij dit assimilatieproces.
Edgar Cairo zong terwijl hij op een trommel roffelend de herinnering aan Suriname levend hield. Hij droeg gedichten voor waar ik misschien de helft niet van begreep. Maar wat ik wel intuïtief voelde: dit is een grote kunstenaar.

Edgar Cairo (1948-2000) overleed bijna tien jaar geleden. Hij wordt de creatiefste schrijver die Suriname ooit heeft voortgebracht genoemd. Hij heeft helaas nooit de erkenning en grani gekregen die hij verdiende. Nooit heeft hij een literaire prijs ontvangen, nooit is er iemand op Cairo's werk gepromoveerd. Het wordt tijd dat we het koffertje van Cairo weer opendoen.

Foto: @ Els Kirst