Het water stroomde
tussen de palmen
en het mos.
Gekwetter van vogels
Heel hoog in de dag.
Het leven
had weer zijn aanvang genomen.
Ja, we hadden nu
toch een nieuwe vlag?
[ongepubliceerd; 4-1-1999]
donderdag 30 juni 2011
Michaël Slory - Een nieuwe vlag
De bron scheurde open
Het water stroomde
tussen de palmen
en het mos.
Gekwetter van vogels
Heel hoog in de dag.
Het leven
had weer zijn aanvang genomen.
Ja, we hadden nu
toch een nieuwe vlag?
[ongepubliceerd; 4-1-1999]
Het water stroomde
tussen de palmen
en het mos.
Gekwetter van vogels
Heel hoog in de dag.
Het leven
had weer zijn aanvang genomen.
Ja, we hadden nu
toch een nieuwe vlag?
[ongepubliceerd; 4-1-1999]
Sixiwiki van Clark Accord
Hij zal zijn ronde op aarde beëindigen en zijn reis naar de hemel aanvangen. Daar wachten de engelen hem op om hem te beleiden naar de Vader des vaders, de here der he
erscharen.
Op zaterdag 2 juli zijn Celestine Raalte, Ismene Krisnadath, Sombra, Helen Kamperveen, Arlette Codfried, Marac Accord, Marac sr, Erwin de Vries en many more great artists, in Tori Oso aan de Fred Derbystraat om een ode te brengen aan Clark Accord. We gedenken hem dan in een Sixiwiki Fatu. Clark overleed op 11 mei in Amsterdam en werd op 20 mei in Paramaribo begraven.
Wil je participeren? Kom en doe je ding.
U bent ook van harte welkom. We beginnen om 20.00 uur en gaan tot stemming door.
Be there.
De organisatie ligt in handen van Schrijversgroep 77 en Tori Oso.
Namens de familie: Marcel Accord
[sixiwiki = siksiwiki - red. CU]
erscharen.Op zaterdag 2 juli zijn Celestine Raalte, Ismene Krisnadath, Sombra, Helen Kamperveen, Arlette Codfried, Marac Accord, Marac sr, Erwin de Vries en many more great artists, in Tori Oso aan de Fred Derbystraat om een ode te brengen aan Clark Accord. We gedenken hem dan in een Sixiwiki Fatu. Clark overleed op 11 mei in Amsterdam en werd op 20 mei in Paramaribo begraven.
Wil je participeren? Kom en doe je ding.
U bent ook van harte welkom. We beginnen om 20.00 uur en gaan tot stemming door.
Be there.
De organisatie ligt in handen van Schrijversgroep 77 en Tori Oso.
Namens de familie: Marcel Accord
[sixiwiki = siksiwiki - red. CU]
Bottse ontving SRD 5000 voor viering keti-koti
De stichting 1 juli Keti-Koti zegt in een persbericht dat het niet waar is dat het ministerie van Financiën SRD 56.000 heeft gegeven voor de viering van de activiteiten morgen. De voorzitter van de stichting, Rudie Bottse heeft een kopie gemaakt van de cheque en naar de media gestuurd.
Bottse zegt dat hij met moeite het geld heeft gekregen. Het kabinet van de president heeft het bedrag via de Centrale Bank van Suriname voorgeschoten. Bottse zegt dat minister Adelien Wijnerman misschien meer geld heeft gestort op de rekening van Cultuur, maar zijn organisatie heeft SRD 5000 gekregen.
De stichting 1 juli keti-koti wijst erop dat met dit bedrag nauwelijks iets georganiseerd kan worden. Bottse is niet te spreken over dat zijn integriteit in het geding is gebracht door te stellen dat de stiching SRD 56.000 heeft ontvangen. "Gelukkig heb ik een kopie gemaakt", aldus Bottse.
[van Starnieuws, 30 juni 2011]
Expo bij opening Dependance Lelydorp
Paramaribo - Het Directoraat Cultuur van het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling opent op vrijdag 15 juli de deuren van haar dependance te Lelydorp officieel. Deze stap moet gezien worden in het verlengde van de decentralisatiegedachte. Het ligt in de bedoeling om kunst en cultuur van de districten Wanica en Para, vanuit Lelydorp te coördineren. Simultaan aan de opening wordt er een drie dagen durende expositie op touw gezet met een impressie van de beschaving en de artistieke kwaliteiten van beide districten.Dependance
De enorme kwantiteit en diversiteit van kunst- en cultuurproducten van deze twee districten die logistiek in elkaars verlengde liggen, heeft onder meer geleid tot een dependance op Lelydorp.
Taal, klederdracht, keukenkunst, muziek, podiumkunst, beeldende kunst en craft zijn maar enkele onderdelen binnen het uitgestrekt gebied welke kunst en cultuur bestrijken. Daarbij mag in beschouwing genomen worden, de authentieke vormen van elke etnische groep, maar ook de versmelting van die verschillende groepen, waarbij elementen van elkaar worden overgenomen en zodoende bijdragen tot het Surinaamsproduct.
Een aantal van de activiteiten zijn tevens gebonden aan het gebied zelf. Als voorbeeld mag het bekende schouwspel van ontjorlichten aan de De Craneweg, tijdens het Bodofeest, genoemd worden.
Ook gelet op de ontwikkelingen rond de verkeersdruk die ontstaat tussen Paramaribo en Wanica, is het efficiënter om dichtbij huis en centraal op Lelydorp te werken.
Expositie
Voornemens is om de expo pikant klein, maar toch breed in te richten. Daarbij zullen er karakteristieke taferelen van de districten zijn alsmede andere uitingen van kunst en cultuur. Kleiproducten, vlechtwerken, houtsnijwerk, schilderijen zijn voorbeelden. Uiteraard zullen ook de keukens van het gebied vertegenwoordigd zijn, waarbij een verrukkelijke peprewatra en smeuïge bami in blad niet ontbreken. Verder zullen er ook culturele klederdrachten zijn. Dans en muziek zullen ook op waardige en artistieke wijze gepresenteerd worden.
Belangrijk bij dit evenement is dat de toeschouwer niet alleen het eindproduct ziet, maar het hele proces naar het artistiek product ervaart. Zo zullen de Saramaccaners komen met rondhout dat ter plaatse wordt versneden. Bij de houtsnijwerkdemonstratie ziet het publiek dan het uiteindelijk kunstproduct ontstaan. De organisatie hoopt zodoende een betere connectie te krijgen tussen het kunstminnend publiek en de artiesten zelf.
Verder kan de koper op deze wijze van exposeren, de waarde van het product beter inschatten en waarderen.De moderne ontwikkelingen in de techniek leiden mede tot contemporaine kunst. Daarom zullen er ook airbrushdemo’s zijn. Tevens zal de carsound-hype ook een plaats krijgen in de expo. De auto’s zijn artistiek bewerkt en op zich is het ook een kunst om te weten hoe je de geluidsinstallatie bouwt.
Target is om ook OneMinutes van de AHKCO te vertonen. Hiermee wil de organisatie vooral de jongeren een prikkel geven om zelf verscheidene onderwerpen uit hun leefmilieu te belichten; afval, roekeloos gedrag in het verkeer, groenmilieu, gezondheidszorg bijvoorbeeld.
Voor hen die belangstelling hebben om te participeren aan deze expo bestaat er de mogelijkheid zich te wenden tot de dependance te Lelydorp op het Nakscomplex aan de Van Drimmelenlaan.
[uit de Ware Tijd, 29/06/2011]
Middelste foto: @ Hans v.d. Hek
Van Sijpesteijns Beschrijving herdrukt
Beschrijving van Suriname door Jhr. C.A. van Sijpesteijn is een historisch, geografisch en statistisch overzicht, waaronder een lijst van gouverneurs en overzichten van o.a. de vrije en niet-vrije bevolking en importen exportgegevens. Met unieke uitklapbare kaarten. Samengesteld door de voormalige gouverneur van Suriname. Facsimile van de oorspronkelijke uitgave uit 1854 door de Gebroeders Van Cleef.Uitgever: Vaco, Paramaribo
355 pagina's | Hardcover | 140 x 215 mm
SRD 158,40
Fouyouyouye brengt interactief improvisatietoneel naar Suriname
Je krijgt een papiertje en schrijft op wat in je opkomt - een woord, een anekdote, een verhaal, een verzoek. Even later zie je het terug, 
op het toneel, uitgebeeld op een manier die je niet had kunnen verzinnen. Dat is de essentie van Fouyouyouye, een theatergezelschap uit Frans-Guyana dat improvisatietheater maakt.
Deze zaterdag treedt Fouyouyouye voor het eerst op in Suriname, op het podium van Zus&Zo aan de Grote Combéweg. "Toen ik ze voor het eerst sprak over de mogelijkheid hier in Suriname op te treden, waren ze bang dat de formule niet zal aanslaan, omdat ze Franstalig zijn", zegt Bryan van t Kruys, eigenaar van Zus&Zo. "Maar ik was meteen enthousiast. Ze spreken dan misschien geen woord Nederlands, maar wel Engels en body language."
De voorstelling op zaterdagavond 2 juli is vrij toegankelijk en begint om 19 uur. De dames van Fouyouyouye zullen papiertjes verspreiden onder het publiek. De bedoeling is dat het publiek opschrijft wat het graag nagespeeld zou willen zien: een woord, een begrip, een verhaal, een anekdote, alles kan. "Het is heel interactief", zegt Van 't Kruys. "En erg grappig en verrassend."
[uit Starnieuws, 29 juni 2011]
op het toneel, uitgebeeld op een manier die je niet had kunnen verzinnen. Dat is de essentie van Fouyouyouye, een theatergezelschap uit Frans-Guyana dat improvisatietheater maakt.De voorstelling op zaterdagavond 2 juli is vrij toegankelijk en begint om 19 uur. De dames van Fouyouyouye zullen papiertjes verspreiden onder het publiek. De bedoeling is dat het publiek opschrijft wat het graag nagespeeld zou willen zien: een woord, een begrip, een verhaal, een anekdote, alles kan. "Het is heel interactief", zegt Van 't Kruys. "En erg grappig en verrassend."
[uit Starnieuws, 29 juni 2011]
Dwight Isebia - De vlucht
Vluchten kan men
wel vergeten als
de hielen van
de grond niet kunnen,
als er toch
geen zicht, geen weg,
geen snelheid is
De vlucht kan dan
in gedachten
worden aangevangen,
wellicht voortgezet
in bespiegelingen,
zodat het mogelijk is
dat de vlucht toch lukt
al is men blijven
staan op de plaats
waarvan men dacht
te vluchten, maar
die men niet
verlaten kan
[Opgenomen in Conflict in reflectie, uitgeverij Stili Novi, 2009]
wel vergeten als
de hielen van
de grond niet kunnen,
als er toch
geen zicht, geen weg,
geen snelheid is
De vlucht kan dan
in gedachten
worden aangevangen,
wellicht voortgezet
in bespiegelingen,
zodat het mogelijk is
dat de vlucht toch lukt
al is men blijven
staan op de plaats
waarvan men dacht
te vluchten, maar
die men niet
verlaten kan
[Opgenomen in Conflict in reflectie, uitgeverij Stili Novi, 2009]
Nederlander lid van Wu-Tang Clan
De Wu-Tang Clan is een van oorsprong negen man tellende Amerikaanse ‘Eastcoast’ hiphopformatie, een collectief van rappers en producers, dat in 1993 doorbrak met het debuutalbum Enter the Wu-Tang (36 Chambers), een van de meest succesvolle hiphop
albums aller tijden. Wu-Tang Clan produceerde twaalf albums die alle goud of platinum werden. De clan bracht daarnaast de eigen kledinglijn Wu-Wear op de markt. De originele Wu-Tang tekende, altijd unaniem, voor hun stal een 10-tal bands als ‘Wu-Tang Family Groups’ en een 30-tal rappers en producers, de zogeheten tweede generatie, onder de verzamelnaam ‘Wu-Tang Killa Beez’. Van de Killa Beez maken onder meer deel uit de Antilliaan Spence (DJ Sueside) en de Nederlandse rapper/producer/manager Tarik Azzougarh (Cilvaringz).
Op 22 juni 2011 maakt de Wu-Tang Clan voor het eerst een tourmanager tot lid van de groep. Tot dan bestonden de leden louter uit muzikanten, rappers en producers. Deze opmerkelijke eer valt de Nederlander Mr. Ghostman (Casper Knipscheer) te beurt. Mr. Ghostman is bovendien de eerste ‘whitey’ in de ruime gelederen van de Wu-Tang Clan.
Casper Knipscheer (Haarlem, 1985) is als Mr. Ghostman al vanaf 2002 op velerlei wijze actief in vooral de Nederlandse hiphopwereld én met betrekking tot de Wu-Tang Clan. Voor wat dat laatste betreft volgt hier een korte inventarisatie van wat hierover op internet te vinden is. In 2003 heeft hij voor TV Noordwest een interview met GZA/Genius en interviewt hij voor zijn lokale radioprogramma ‘Urban Sound’ Masta Killa, beiden van de originele Wu-Tang Clan. In 2005 haalt hij als muziekmanager van ‘Club Hip’ twee leden van de Wu-Tang Killa Beez naar Haarlem: DJ Sueside (de officiële live-DJ van Wu-Tang Clanleden als RZA, Raekwon, Masta Killa en van diverse leden van de Wu-Tang Killa Beez) en rapper/producer Cilvaringz (te horen op platen van de Wu-Tang Killa Beez en RZA). Aan diens soloalbum 1 (one) uit 2007 op het label Wu-Tang International werken veel leden van de oorspronkelijke Wu-Tang Clan mee: Method Man, Ghostface Killah, RZA, Raekwon, Masta Killa, GZA/Genius. In 2005 wordt Casper Knipscheer ‘personal assistant’ van Cilvaringz.
Het is ook Cilvaringz die Casper Knipscheer laat debuteren als tourmanager voor de Europese tournee van de Wu-Tang Killa Beez door 17 landen in januari, februari en maart 2006 met welke tournee Knipscheer op 1 februari 2006 het ANP-nieuws haalde vanwege een onterechte arrestatie van de Killa Beez in het Duitse Rastatt.
In 2006 weet Casper Knipscheer de Wu-Tang gelieerde producers Trife da God, Shabazz the Disciple, Iron Shiek, Beretta 9 en 4th Disciple te interesseren voor featurings op de debuut EP Vrije Emotie (2007) en het debuutalbum Gevangen Emotie (2007/2008) van de Haarlemse rapper Sluwe Voszz, van welke act hij de manager, de uitvoerende producent, het label en, op het podium, de back-MC is.
In 2008 boekt hij voor GZA’s Liquid Sword Tour optredens in Nederland en boekt hij 10 shows voor Cilvaringz. In 2009 organiseert hij masterclasses van Killah Priest, Wu-Tang Killa Beez, DJ Sueside voor de Herman Brood Academie en de Rock Academie; en hij interviewt Ghostface Killah voor 101 Barz (het digitale televisiekanaal van omroep BNN).
In 2010 is hij in maart/april tourmanager voor de Europese tour van Method Man (25 steden in 16 landen) en van de Method Man & Redman European Tour (november). Bij de laatste tours is Mr. Ghostman samen met DJ Chulo ook op podium supportact om het publiek in de zalen op stoom te brengen. Klik hier.
De benoeming komt derhalve niet zomaar uit de lucht vallen. Traditiegetrouw is de benoeming bezegeld met het plaatsen van het logo van de Wu-Tang Clan als tatoeage.
Klik ook hier
albums aller tijden. Wu-Tang Clan produceerde twaalf albums die alle goud of platinum werden. De clan bracht daarnaast de eigen kledinglijn Wu-Wear op de markt. De originele Wu-Tang tekende, altijd unaniem, voor hun stal een 10-tal bands als ‘Wu-Tang Family Groups’ en een 30-tal rappers en producers, de zogeheten tweede generatie, onder de verzamelnaam ‘Wu-Tang Killa Beez’. Van de Killa Beez maken onder meer deel uit de Antilliaan Spence (DJ Sueside) en de Nederlandse rapper/producer/manager Tarik Azzougarh (Cilvaringz).Op 22 juni 2011 maakt de Wu-Tang Clan voor het eerst een tourmanager tot lid van de groep. Tot dan bestonden de leden louter uit muzikanten, rappers en producers. Deze opmerkelijke eer valt de Nederlander Mr. Ghostman (Casper Knipscheer) te beurt. Mr. Ghostman is bovendien de eerste ‘whitey’ in de ruime gelederen van de Wu-Tang Clan.
Casper Knipscheer (Haarlem, 1985) is als Mr. Ghostman al vanaf 2002 op velerlei wijze actief in vooral de Nederlandse hiphopwereld én met betrekking tot de Wu-Tang Clan. Voor wat dat laatste betreft volgt hier een korte inventarisatie van wat hierover op internet te vinden is. In 2003 heeft hij voor TV Noordwest een interview met GZA/Genius en interviewt hij voor zijn lokale radioprogramma ‘Urban Sound’ Masta Killa, beiden van de originele Wu-Tang Clan. In 2005 haalt hij als muziekmanager van ‘Club Hip’ twee leden van de Wu-Tang Killa Beez naar Haarlem: DJ Sueside (de officiële live-DJ van Wu-Tang Clanleden als RZA, Raekwon, Masta Killa en van diverse leden van de Wu-Tang Killa Beez) en rapper/producer Cilvaringz (te horen op platen van de Wu-Tang Killa Beez en RZA). Aan diens soloalbum 1 (one) uit 2007 op het label Wu-Tang International werken veel leden van de oorspronkelijke Wu-Tang Clan mee: Method Man, Ghostface Killah, RZA, Raekwon, Masta Killa, GZA/Genius. In 2005 wordt Casper Knipscheer ‘personal assistant’ van Cilvaringz.
Het is ook Cilvaringz die Casper Knipscheer laat debuteren als tourmanager voor de Europese tournee van de Wu-Tang Killa Beez door 17 landen in januari, februari en maart 2006 met welke tournee Knipscheer op 1 februari 2006 het ANP-nieuws haalde vanwege een onterechte arrestatie van de Killa Beez in het Duitse Rastatt.
In 2006 weet Casper Knipscheer de Wu-Tang gelieerde producers Trife da God, Shabazz the Disciple, Iron Shiek, Beretta 9 en 4th Disciple te interesseren voor featurings op de debuut EP Vrije Emotie (2007) en het debuutalbum Gevangen Emotie (2007/2008) van de Haarlemse rapper Sluwe Voszz, van welke act hij de manager, de uitvoerende producent, het label en, op het podium, de back-MC is.
In 2008 boekt hij voor GZA’s Liquid Sword Tour optredens in Nederland en boekt hij 10 shows voor Cilvaringz. In 2009 organiseert hij masterclasses van Killah Priest, Wu-Tang Killa Beez, DJ Sueside voor de Herman Brood Academie en de Rock Academie; en hij interviewt Ghostface Killah voor 101 Barz (het digitale televisiekanaal van omroep BNN).
In 2010 is hij in maart/april tourmanager voor de Europese tour van Method Man (25 steden in 16 landen) en van de Method Man & Redman European Tour (november). Bij de laatste tours is Mr. Ghostman samen met DJ Chulo ook op podium supportact om het publiek in de zalen op stoom te brengen. Klik hier.
De benoeming komt derhalve niet zomaar uit de lucht vallen. Traditiegetrouw is de benoeming bezegeld met het plaatsen van het logo van de Wu-Tang Clan als tatoeage.
Klik ook hier
'Suriname Nederlandse creatie’
Paramaribo - Econoom en consultant Armand Zunder houdt vandaag een lezing over de winsten van het Nederlandse bedrijfsleven in de koloniale periode tot 1940.
De voordracht, met de titel Suriname als een Nederlandse creatie en geldmakerij van allure in de koloniale tijd wordt door de opleiding geschiedenis van de Anton de Kom Universiteit georganiseerd en vindt plaats in de IGSR-aula. Zunder publiceerde in 2010 het boek ‘Herstelbetalingen’, waarin hij betoogt dat het Nederlandse bedrijfsleven grote winsten heeft gemaakt in de periode van de plantageeconomie. Hiermee ontkracht hij het beeld dat Suriname een verliespost was voor Nederland.
Armand Zunder
Zunder zal betogen dat de mensenrechten van de voorouders van de huidige Surinamers op systematische wijze zijn geschonden. Dit proces heeft volgens Zunder niet alleen bestaan uit fysieke acties, maar de toenmalige bezetters hebben systematische vernederingstactieken en verdeel- en heersconstructies bedacht en toegepast, die tot de dag van vandaag nog van invloed zijn. Op basis van zijn onderzoek zal Zunder ook een pleidooi houden voor compensatie door de Nederlandse regering voor wat hij noemt de grove schending van mensenrechten en de uitmergeling van de Surinaamse economie. De lezing wordt georganiseerd in het kader van de lezingencyclus van de masteropleiding Geschiedenis van het Institute of Graduate Studies and Research (IGSR), waarbij de mogelijkheid wordt geschapen om over bepaalde aspecten van de geschiedenis een wetenschappelijke discussie te voeren. De lezing is interessant voor docenten en studenten geschiedenis van de universiteit en het IOL, alle geschiedenisleerkrachten en vooral voor economen. Het onderzoek van Zunder is een poging om de Surinaamse geschiedenis vanuit een Surinaams perspectief te benaderen.
[uit de Ware Tijd, 30 juni 2011]
De voordracht, met de titel Suriname als een Nederlandse creatie en geldmakerij van allure in de koloniale tijd wordt door de opleiding geschiedenis van de Anton de Kom Universiteit georganiseerd en vindt plaats in de IGSR-aula. Zunder publiceerde in 2010 het boek ‘Herstelbetalingen’, waarin hij betoogt dat het Nederlandse bedrijfsleven grote winsten heeft gemaakt in de periode van de plantageeconomie. Hiermee ontkracht hij het beeld dat Suriname een verliespost was voor Nederland.
Armand Zunder
Zunder zal betogen dat de mensenrechten van de voorouders van de huidige Surinamers op systematische wijze zijn geschonden. Dit proces heeft volgens Zunder niet alleen bestaan uit fysieke acties, maar de toenmalige bezetters hebben systematische vernederingstactieken en verdeel- en heersconstructies bedacht en toegepast, die tot de dag van vandaag nog van invloed zijn. Op basis van zijn onderzoek zal Zunder ook een pleidooi houden voor compensatie door de Nederlandse regering voor wat hij noemt de grove schending van mensenrechten en de uitmergeling van de Surinaamse economie. De lezing wordt georganiseerd in het kader van de lezingencyclus van de masteropleiding Geschiedenis van het Institute of Graduate Studies and Research (IGSR), waarbij de mogelijkheid wordt geschapen om over bepaalde aspecten van de geschiedenis een wetenschappelijke discussie te voeren. De lezing is interessant voor docenten en studenten geschiedenis van de universiteit en het IOL, alle geschiedenisleerkrachten en vooral voor economen. Het onderzoek van Zunder is een poging om de Surinaamse geschiedenis vanuit een Surinaams perspectief te benaderen.
[uit de Ware Tijd, 30 juni 2011]
Manumissies in Suriname, 1832-1863
Manumissies in Suriname, 1832-1863 van Okke ten Hove en Frank Dragtenstein is een uitgave van Vaco. Manumissie: de akte van invrijheidstelling van een slaaf. In deze uitgave is een chronologische opsomming van alle gemanumitteerden tussen 1832 en 1863 opgenomen, met o.a. de nieuwe naam van de vrije, de slavennaam, beroep na vrijwording en informatie over de eigenaar. Tevens biedt dit werk een analyse van de ontwikkeling van het manumitteren in Suriname. Facsimile van de oorspronkelijke uitgave door de Universiteit Utrecht.Paramaribo: Vaco
441 pagina's | Hardcover | 158 x 224 mm
SRD 168,-
Monumentenzorg St. Eustatius tegen uitbreiding opslagplaats olie
Monumentenstichting op St. Eustatius is naar de rechter
gestapt om de mogelijke uitbreiding van olieopslag- en distributie ten zuiden van Signal Hill, bekend als The Farm, te verbieden. Deze mogelijkheid is opgenomen in het ruimtelijk ontwikkelingsplan van St. Eustatius.
In het bestemmingsplan is dit gebied aangeduid als natuur, maar mogen er ook bedrijven komen. Maar olieopslagplaatsen voor Statia Oil terminal is geen ruimte. Het is volgens Monumentenzorg een stuk terrein waarop een groot deel van het eiland uitkijkt.
Bovendien gaat de bouw van een olieterminal ten zuiden van Signal Hill, hand in hand met de bouw voor een nieuwe jetty voor megatankers ten noorden van Lower Town’s beach. Terwijl de focus van het toerisme op St/ Eustatius ligt op natuur en historie en het eiland ook een bestemming is voor gepensioneerden.
Het gebied ten zuiden van Signal Hill is waardevol historisch erfgoed met begraafplaatsen voor slaven, overblijfselen van
plantages en suikerwerkfabrieken, een van forten van het eiland en de tweede, oudste begraafplaats van het eiland met diverse grafstenen uit de 18e eeuw.
Uitbreiding van de olieopslagplaatsen zal zeker negatieve invloed hebben op de balans van de duurzame ontwikkeling. Bovendien zijn er alternatieve locaties beschikbaar, achter Signal Hill. Alleen zal dat de oliemaatschappij meer geld kosten. Maar afgezet tegen het welzijn van het eiland op lange termijn, moet dat de hogere investering waard zijn, aldus de stichting.
[uit Amigoe, 29 juni 2011]
gestapt om de mogelijke uitbreiding van olieopslag- en distributie ten zuiden van Signal Hill, bekend als The Farm, te verbieden. Deze mogelijkheid is opgenomen in het ruimtelijk ontwikkelingsplan van St. Eustatius.In het bestemmingsplan is dit gebied aangeduid als natuur, maar mogen er ook bedrijven komen. Maar olieopslagplaatsen voor Statia Oil terminal is geen ruimte. Het is volgens Monumentenzorg een stuk terrein waarop een groot deel van het eiland uitkijkt.
Bovendien gaat de bouw van een olieterminal ten zuiden van Signal Hill, hand in hand met de bouw voor een nieuwe jetty voor megatankers ten noorden van Lower Town’s beach. Terwijl de focus van het toerisme op St/ Eustatius ligt op natuur en historie en het eiland ook een bestemming is voor gepensioneerden.
Het gebied ten zuiden van Signal Hill is waardevol historisch erfgoed met begraafplaatsen voor slaven, overblijfselen van
plantages en suikerwerkfabrieken, een van forten van het eiland en de tweede, oudste begraafplaats van het eiland met diverse grafstenen uit de 18e eeuw.Uitbreiding van de olieopslagplaatsen zal zeker negatieve invloed hebben op de balans van de duurzame ontwikkeling. Bovendien zijn er alternatieve locaties beschikbaar, achter Signal Hill. Alleen zal dat de oliemaatschappij meer geld kosten. Maar afgezet tegen het welzijn van het eiland op lange termijn, moet dat de hogere investering waard zijn, aldus de stichting.
[uit Amigoe, 29 juni 2011]
Cultuur laat Arubaan nadenken
door Sharina Henriquez
Oranjestad — Hij popelt om zijn ideeën, visie en plan dat er al van december 2010 ligt uit te voeren. Stan Kuiperi (57) is ten slotte al een jaar ‘beleidsfunctionaris Culturele Aangelegenheden Min. Az’, zoal op zijn kaartje staat. Oftewel, de cultuurman die rechtstreeks onder premier Mike Eman (AVP) valt en dus niet onder het ministerie van Cultuur. Dat heeft zijn reden, is verderop in dit artikel te lezen. Maar om terug te komen op het popelen, Kuiperi heeft niet zomaar haast; het is kantje boord met de Arubaanse samenleving, zegt hij. “Of we gaan de kant op van Jamaica met alle gevolgen van dien.”
De Arubaan, maar vooral de jongeren, staat volgens Kuiperi op een kruispunt. “Jongeren kunnen alle kanten opspatten en dus ook uitspatten. Daar moet richting aan gegeven worden.” Er zijn genoeg voorbeelden in de wereld van ontsporingen, zegt hij, zoals grote Amerikaanse steden bewijzen. Om dat te keren is er dus al enige jaren een ontwikkeling om culturele en sociale activiteiten in de wijken te ontwikkelen. Bewoners die weer betrokken moeten raken bij wat er in hun wijken en buurten gebeurt, samenhang, onderling contact, maar ook de problemen aanpakken, oftewel burgerparticipatie.
Kuiperi, die hiervoor 20 jaar in het onderwijs zat en ook kunstenaar is, krijgt er in zijn huidige functie mee te maken dat hij ook de neuzen binnen de overheid in één richting moet krijgen. Structuur geven, zoals het onderwijs wel heeft, zegt hij zelf. “Want het is hier soms net een circusact, van waar ben ik en moet ik nu opspringen.” Met de oprichting van een Bureau Gemeenschapszin en Burgerparticipatie komt er in ieder geval een centraal punt. “Een vreselijke naam”, geeft Kuiperi toe, “maar ik moest er even snel mee komen.” Dat hij bij Algemene Zaken zit heeft bovendien te maken met het grootse programma van het kabinet ‘Bo Bario’, oftewel het project dat tot een integrale wijkvernieuwing moet leiden. De wijkvernieuwing moet niet alleen bestaan uit fysieke verbeteringen, dus bestrating, belichting en groen, maar ook een sociale en culturele vernieuwing inhouden. Kuiperi: “Cultuur is een ontzettend krachtig gereedschap om zoiets te bewerkstellingen.”
Het wiel hoeft hij daarvoor niet opnieuw uit te vinden. Sterker nog, hij kan gewoon doorbouwen op wat hij in de commissie Cultuur deed. Een commissie die hij tijdens het strategisch project Aruba 2025 oprichtte en voorzat. “Het sluit naadloos aan. Al het voorwerk, denkwerk, de hele filosofie is toen al gedaan.” Dat vindt Kuiperi uniek, vooral omdat het project onder de vorige regering is ontstaan, maar nu wel heel bewust de rapporten van het werk van toen uit de kast worden gehaald. “Het zou ook doodzonde zijn als dat niet zou gebeuren.” Door al het voorwerk kon Kuiperi dan ook al in december vorig jaar een visienota aan het kabinet presenteren voor wijkgerichte culturele ontwikkeling. Hij wilde er al in januari mee van start gaan, maar moest helaas wachten op budget. “Je hebt toch altijd geld nodig, om iets te kunnen doen, ook al is maar 50 florin.”
Te weinig cultuur in onderwijs
Nu lijkt er wel vaart in te zitten en dat is ook hard nodig, zegt Kuiperi. Want aan de culturele ontwikkeling van de Arubaanse burger is de afgelopen decennia amper iets gedaan. “We hebben hierin een enorme achterstand. Dat ligt in de eerste plaats aan onderwijs, weet ik dus uit ervaring. Ik heb dat zelf toen geprobeerd om te balanceren, dat is een klein beetje gelukt en dat is al heel wat. Maar als je kind hier naar school gaat, is het aanbod van cultuur en kunst 0,01 procent. Dat is veel te weinig en moet veel beter. Ik herleid veel van de problemen die we tegenwoordig hebben op Aruba regelrecht daar naar toe. Het gebrek aan culturele en kunstzinnige ontwikkeling betekent eigenlijk een gebrek aan creatieve ontwikkeling. Als je geen creatieve mensen opvoedt, opleidt en vormt, dan kom je vroeg of laat in de problemen en dat is wat nu gebeurt.”
Of we dan als burger massaal moeten gaan dansen, zingen of aan theater? Kuiperi antwoordt daarop met een stevig ‘ja’. “Misschien dat je zelf niet zo goed kan dansen. Maar het gaat erom dat iedereen zijn eigen intelligenties gebruikt. Creatief bezig zijn helpt je met nadenken. Ten eerste over jezelf, je innerlijke wereld, en daarnaast over de buitenwereld. Als je dat niet doet ben je voor je weet 70, 80 jaar en realiseer je dan pas dat je nooit goed over dingen hebt nagedacht of naar je eigen gevoelens geluisterd. Het leven gaat echt zo snel. Het is zoals ze in Engels zeggen: you have to stop to smell the roses.”
Over het belang van culturele en sociale ontwikkeling zegt Kuiperi, is men zich hier steeds meer van bewust. Hij wordt steeds vaker binnen de overheid ‘gevonden’ en gevraagd om bij projecten te zitten die op het eerste oog weinig met cultuur te maken lijken te hebben. Maar dat is juist de bedoeling. Er moeten in projecten ook mensen zitten, zegt hij, die juist vragen stellen over de culturele en sociale aspecten. Net zoals een milieudeskundige aandacht vraagt voor de milieugevolgen.
Culturele Dialoog
Vagen stellen en in dialoog gaan over cultuur uit zich ook in één van de activiteiten waarmee Kuiperi de wijken, of beter de districten, in wil gaan. In zijn visienota heeft hij Aruba namelijk in acht districten verdeeld en daarvoor een cultuur/sociaal programma ontwikkeld. Op dat programma staat ook, als spin off van de Sociale Dialoog, een Culturele Dialoog. Oftewel met bewoners in gesprek gaan over hoe zij naar cultuur kijken. Belangrijke vraag is onder meer de Arubaanse cultuur. Wat is die eigenlijk, nadat ons eiland na al die jaren door de vele immigranten en het toerisme veel invloeden van buiten heeft gekend? Kuiperi weet het zelf ook niet. “Maar het antwoord is niet zo belangrijk, belangrijker is dat mensen er uiteindelijk over gaan nadenken.”
[uit Amigoe, 29 juni 2011]
Oranjestad — Hij popelt om zijn ideeën, visie en plan dat er al van december 2010 ligt uit te voeren. Stan Kuiperi (57) is ten slotte al een jaar ‘beleidsfunctionaris Culturele Aangelegenheden Min. Az’, zoal op zijn kaartje staat. Oftewel, de cultuurman die rechtstreeks onder premier Mike Eman (AVP) valt en dus niet onder het ministerie van Cultuur. Dat heeft zijn reden, is verderop in dit artikel te lezen. Maar om terug te komen op het popelen, Kuiperi heeft niet zomaar haast; het is kantje boord met de Arubaanse samenleving, zegt hij. “Of we gaan de kant op van Jamaica met alle gevolgen van dien.”
De Arubaan, maar vooral de jongeren, staat volgens Kuiperi op een kruispunt. “Jongeren kunnen alle kanten opspatten en dus ook uitspatten. Daar moet richting aan gegeven worden.” Er zijn genoeg voorbeelden in de wereld van ontsporingen, zegt hij, zoals grote Amerikaanse steden bewijzen. Om dat te keren is er dus al enige jaren een ontwikkeling om culturele en sociale activiteiten in de wijken te ontwikkelen. Bewoners die weer betrokken moeten raken bij wat er in hun wijken en buurten gebeurt, samenhang, onderling contact, maar ook de problemen aanpakken, oftewel burgerparticipatie.
Kuiperi, die hiervoor 20 jaar in het onderwijs zat en ook kunstenaar is, krijgt er in zijn huidige functie mee te maken dat hij ook de neuzen binnen de overheid in één richting moet krijgen. Structuur geven, zoals het onderwijs wel heeft, zegt hij zelf. “Want het is hier soms net een circusact, van waar ben ik en moet ik nu opspringen.” Met de oprichting van een Bureau Gemeenschapszin en Burgerparticipatie komt er in ieder geval een centraal punt. “Een vreselijke naam”, geeft Kuiperi toe, “maar ik moest er even snel mee komen.” Dat hij bij Algemene Zaken zit heeft bovendien te maken met het grootse programma van het kabinet ‘Bo Bario’, oftewel het project dat tot een integrale wijkvernieuwing moet leiden. De wijkvernieuwing moet niet alleen bestaan uit fysieke verbeteringen, dus bestrating, belichting en groen, maar ook een sociale en culturele vernieuwing inhouden. Kuiperi: “Cultuur is een ontzettend krachtig gereedschap om zoiets te bewerkstellingen.”
Het wiel hoeft hij daarvoor niet opnieuw uit te vinden. Sterker nog, hij kan gewoon doorbouwen op wat hij in de commissie Cultuur deed. Een commissie die hij tijdens het strategisch project Aruba 2025 oprichtte en voorzat. “Het sluit naadloos aan. Al het voorwerk, denkwerk, de hele filosofie is toen al gedaan.” Dat vindt Kuiperi uniek, vooral omdat het project onder de vorige regering is ontstaan, maar nu wel heel bewust de rapporten van het werk van toen uit de kast worden gehaald. “Het zou ook doodzonde zijn als dat niet zou gebeuren.” Door al het voorwerk kon Kuiperi dan ook al in december vorig jaar een visienota aan het kabinet presenteren voor wijkgerichte culturele ontwikkeling. Hij wilde er al in januari mee van start gaan, maar moest helaas wachten op budget. “Je hebt toch altijd geld nodig, om iets te kunnen doen, ook al is maar 50 florin.”
Te weinig cultuur in onderwijs
Nu lijkt er wel vaart in te zitten en dat is ook hard nodig, zegt Kuiperi. Want aan de culturele ontwikkeling van de Arubaanse burger is de afgelopen decennia amper iets gedaan. “We hebben hierin een enorme achterstand. Dat ligt in de eerste plaats aan onderwijs, weet ik dus uit ervaring. Ik heb dat zelf toen geprobeerd om te balanceren, dat is een klein beetje gelukt en dat is al heel wat. Maar als je kind hier naar school gaat, is het aanbod van cultuur en kunst 0,01 procent. Dat is veel te weinig en moet veel beter. Ik herleid veel van de problemen die we tegenwoordig hebben op Aruba regelrecht daar naar toe. Het gebrek aan culturele en kunstzinnige ontwikkeling betekent eigenlijk een gebrek aan creatieve ontwikkeling. Als je geen creatieve mensen opvoedt, opleidt en vormt, dan kom je vroeg of laat in de problemen en dat is wat nu gebeurt.”
Of we dan als burger massaal moeten gaan dansen, zingen of aan theater? Kuiperi antwoordt daarop met een stevig ‘ja’. “Misschien dat je zelf niet zo goed kan dansen. Maar het gaat erom dat iedereen zijn eigen intelligenties gebruikt. Creatief bezig zijn helpt je met nadenken. Ten eerste over jezelf, je innerlijke wereld, en daarnaast over de buitenwereld. Als je dat niet doet ben je voor je weet 70, 80 jaar en realiseer je dan pas dat je nooit goed over dingen hebt nagedacht of naar je eigen gevoelens geluisterd. Het leven gaat echt zo snel. Het is zoals ze in Engels zeggen: you have to stop to smell the roses.”
Over het belang van culturele en sociale ontwikkeling zegt Kuiperi, is men zich hier steeds meer van bewust. Hij wordt steeds vaker binnen de overheid ‘gevonden’ en gevraagd om bij projecten te zitten die op het eerste oog weinig met cultuur te maken lijken te hebben. Maar dat is juist de bedoeling. Er moeten in projecten ook mensen zitten, zegt hij, die juist vragen stellen over de culturele en sociale aspecten. Net zoals een milieudeskundige aandacht vraagt voor de milieugevolgen.
Culturele Dialoog
Vagen stellen en in dialoog gaan over cultuur uit zich ook in één van de activiteiten waarmee Kuiperi de wijken, of beter de districten, in wil gaan. In zijn visienota heeft hij Aruba namelijk in acht districten verdeeld en daarvoor een cultuur/sociaal programma ontwikkeld. Op dat programma staat ook, als spin off van de Sociale Dialoog, een Culturele Dialoog. Oftewel met bewoners in gesprek gaan over hoe zij naar cultuur kijken. Belangrijke vraag is onder meer de Arubaanse cultuur. Wat is die eigenlijk, nadat ons eiland na al die jaren door de vele immigranten en het toerisme veel invloeden van buiten heeft gekend? Kuiperi weet het zelf ook niet. “Maar het antwoord is niet zo belangrijk, belangrijker is dat mensen er uiteindelijk over gaan nadenken.”
[uit Amigoe, 29 juni 2011]
woensdag 29 juni 2011
Bernardo Ashetu - Daar
Je zong.
Je joeg me op.
Je zong zodat ik
danste als een vos.
M'n hol werd aan-
geduid door een schittering.
Daar dan zal ik zijn.
Daar wacht ik je op.
[uit de ongepubliceerde bundel Met een bloem]
Je joeg me op.
Je zong zodat ik
danste als een vos.
M'n hol werd aan-
geduid door een schittering.
Daar dan zal ik zijn.
Daar wacht ik je op.
[uit de ongepubliceerde bundel Met een bloem]
Agents of their own emancipation
Agents of their own emancipation is een prachtige bundel met artikelen van dr. Silvia W. de Groot over de geschiedenis van de marrons van Suriname. De bundel bestaat
uit een selectie van artikelen die eerder in wetenschappelijke tijdschriften werden gepubliceerd. Vanaf begin jaren '60 van de vorige eeuw publiceerde Silvia de Groot een groot aantal boeken. Het bekendst is haar proefschrift uit 1969 Djuka Society and Social Change. De talloze artikelen die zij over Suriname schreef verschenen veelal in buitenlandse tijdschrijften en waren daardoor niet eenvoudig te vinden. Door deze nieuwe bundel zijn een groot aantal daarvan nu binnen handbereik. De titel van het boek, ontleend aan een artikel dat in 1985 verscheen ('Abolition and its Aftermath - The Historical Context 1790-1916'), verwijst naar het feit dat de van de plantages weggelopen slaven zelf hun bevrijding bevochten hebben. Zij verkregen hun vrijheid door hun moed. De gemeenschappen die zij in de binnenlanden van Suriname stichtten trotseerden talloze militaire aanvallen van de koloniale machthebbers en hielden tot de dag van vandaag stand. De marrons kregen in feite al formeel hun vrijheid door een vredesverdrag in 1760. Pas meer dan honderd jaar later (1863) werd de slavernij in Suriname afgeschaft.
448 pagina's | Paperback | 150 x 230 mm | Engelstalig
€ 19,60 (SRD 94,10)
[Bron: Buku.nl]
uit een selectie van artikelen die eerder in wetenschappelijke tijdschriften werden gepubliceerd. Vanaf begin jaren '60 van de vorige eeuw publiceerde Silvia de Groot een groot aantal boeken. Het bekendst is haar proefschrift uit 1969 Djuka Society and Social Change. De talloze artikelen die zij over Suriname schreef verschenen veelal in buitenlandse tijdschrijften en waren daardoor niet eenvoudig te vinden. Door deze nieuwe bundel zijn een groot aantal daarvan nu binnen handbereik. De titel van het boek, ontleend aan een artikel dat in 1985 verscheen ('Abolition and its Aftermath - The Historical Context 1790-1916'), verwijst naar het feit dat de van de plantages weggelopen slaven zelf hun bevrijding bevochten hebben. Zij verkregen hun vrijheid door hun moed. De gemeenschappen die zij in de binnenlanden van Suriname stichtten trotseerden talloze militaire aanvallen van de koloniale machthebbers en hielden tot de dag van vandaag stand. De marrons kregen in feite al formeel hun vrijheid door een vredesverdrag in 1760. Pas meer dan honderd jaar later (1863) werd de slavernij in Suriname afgeschaft.448 pagina's | Paperback | 150 x 230 mm | Engelstalig
€ 19,60 (SRD 94,10)
[Bron: Buku.nl]
Dera Gai in Tilburg
Niet alleen op Aruba werd afgelopen vrijdag het festival San Juan gevierd. De Arubanen in Nederland lieten dit feest ook niet aan zich voorbij gaan en zoals elk jaar organiseerde Fundacion Nos Baranca dit in Tilburg.
Michelle Thijssen werd de grote winnaar van het Dera Gai-festival. Maria Ridderstaat eindigde op de tweede plaats en Miro Ridderstaat op de derde plaats. Juan Loefstop en zijn dochter Annamisha Loefstop wonnen de danswedstrijd. Rebecca Ridderstaat werd winnares bij het geblinddoekt vlaggen zoeken en Mirtha Giel won bij het ‘doden’ van de haan.
Nadat Jonathan Hoevertsz het Arubaanse volkslied had gezongen, was het festival officieel geopend. Voorzitter van Fundacion Nos Baranca, Mena Maduro,
verwelkomde alle gasten en woordvoerder van de gevolmachtigde minister, Sidney Kock, sprak de bezoekers toe namens de minister. Deze kon er zelf namelijk niet bij zijn. Via een brief liet Abath het volgende weten: “Aruba mag dan klein zijn, maar het zijn deze culturele aspecten die onze identiteit vormen. Banda di Dande, en zeker ons carnaval, en San Juan zijn enkele feesten die centraal staan in de Arubaanse cultuur. Die moeten we behouden, gezien Aruba zich bevindt tussen grote culturele invloeden vanuit de Cariben en Noord- en Zuid Amerika .” Desirée Croes, directeur van het Arubahuis, dat het festival in Nederland subsidieert, was er wel. Zij haalde Sonsito Croes naar voren om hem te bedanken voor zijn bijdrage aan de Arubaanse cultuur in Nederland. Hij gaat namelijk terug naar Aruba om hier les te geven.[uit Amigoe, 28 juni 2011]
Afb. rechts: Gabriël Metsu, Dode haan. Museo del Prado, Madrid
Bejaarde houdt vrouw en kind met plastic helm aan
Paramaribo - Aan de Tourtonnelaan in de hoofdstad Paramaribo vond er vanmorgen een opmerkelijk incident plaats. Een jonge vrouw die net was gaan winkelen bij een supermarkt, werd ‘aangehouden’ door een bejaarde man. De vrouw maakte aanstalten om haar bromfiets op te starten, terwijl zij samen met haar kind, een klein meisje, plaatsnam op de zitting van het rijwiel. Aan de zijkanten van het stuur hingen tassen die gevuld waren met diverse levensmiddelen. De bejaarde had er grote moeite mee dat het kind op die wijze zou worden vervoerd en bovendien een plastic speelgoedhelm in plaats van een veiligheidshelm op het hoofd had.
Er ontstond een vermanend betoog waarin door de man gewezen werd op de gevaren voor het kleintje. De moeder had daar geen boodschap aan en begon hem voor alles wat vies en vuil is uit te schelden.
Volgens verslaggever Peter de With ontstond er vervolgens een kort handgemeen. Dit gebeurde nadat het stuur werd vastgehouden door de verkeersprediker en hij bovendien de vrouw had verboden om haar weg te vervolgen. Hierna kreeg hij met de vlakke hand een ferme klap in het gezicht.
Uiteindelijk bemoeide een voorbijganger zich met de kwestie. Na een gesprek met de bejaarde gaf hij met veel moeite ‘toestemming’ aan moeder en kind om te vertrekken.
[GFC Nieuws, 28 juni 2011]
The making of Ronnie Brunswijk in Nederlandse media (2)
door Ellen de Vries
Invloed en rol van media
Hoogbergen en Kruijt (2005:137) beweren dat de Binnenlandse Oorlog al snel een ‘mediaoorlog’ was geworden. Welke oorlog is dat niet? Alle betrokken partijen willen dat de media hún visie op het conflict uitdragen. In werkelijkheid is de macht die media wordt toegedacht als het gaat om het beïnvloeden van beleid of de publieke opinie volgens mediaonderzoekers relatief. Jan Wieten (2002:23-24) meent dat media zeker niet in staat zijn in hun eentje besluiten op het gebied van buitenlands beleid of veiligheid om te buigen. Over de Vietnamoorlog – vaak aangehaald om de macht van de media te demonstreren [iii] – schrijft Wieten: ‘Pas toen er scheuren in de politieke consensus waren ontstaan, konden de media hierop inspelen.’ Als het gaat om de publieke opinie zijn media evenmin almachtig. Ze vormen een van de bronnen waaruit mensen putten om zich ergens een mening over te vormen. Ook opvattingen van vrienden, familieleden en collega’s spelen een rol. Bovendien worden meningen over maatschappelijke verschijnselen vaak al gevormd tijdens de opvoeding en op school. Ze zijn dikwijls moeilijk te veranderen (Leurdijk 1999: 3).
Ronnie Brunswijk op verkiezingscampagne in 2010
Journalisten informeren de samenleving, brengen nieuws en signaleren misstanden. Hoewel journalistieke principes als hoor- en wederhoor, onpartijdigheid, check en double check objectiviteit suggereren, is onvermijdelijk dat selectie van bronnen, vormgeving van informatie et cetera van invloed zijn op het gepresenteerde beeld. Media vertellen hoe zaken begrepen en geïnterpreteerd moeten worden. In de onderzoeksliteratuur worden die interpretatiekaders aangeduid met de term frames. Otto Scholten en andere onderzoekers definiëren frames als volgt: Frames zijn (vaak) niet geëxpliciteerde interpretatiekaders die vertellen welke waarden in het geding zijn. Met een enkel begrip, sleutelwoord of beeld wordt een reeks van betekenissen opgeroepen, worden good guys en bad guys onderscheiden, daders en slachtoffers aangeduid, historische analogieën geactiveerd, oorzaak en gevolg relaties gelegd en partijen verantwoordelijk gesteld voor (wan) daden (Scholten e.a. 2002:56).
Frames kunnen verwijzen naar de – in dit geval koloniale – geschiedenis, plaatsen informatie in een (historische) context en leggen causale verbanden. Wie is verantwoordelijk voor de conflicten en wie lost ze op? Nederland, Suriname, Bouterse, Brunswijk, het Surinaams verzet? Sommige interpretaties van ‘de’ werkelijkheid krijgen veel nadruk, andere worden onderbelicht of genegeerd. Zeker in conflictsituaties is het voor journalisten moeilijk hun werk te doen vanwege de ontoegankelijkheid van gebieden en het gebrek aan betrouwbare bronnen. Informanten willen vaak anoniem blijven uit angst voor represailles. Zoals Telegraaf-journalist Arnold Burlage het in een gesprek met mij uitdrukte: ‘Er zijn weinig feiten, maar veel geruchten.’[iv]
Niet alleen media framen, ook organisaties, sociale bewegingen of overheden reiken – vaak doelbewust – interpretaties aan in de hoop dat media het gepropageerde frame overnemen (Vasterman 2004:43). Vasterman (2004:44) stelt in zijn boek Mediahype dat media vooral als het gaat om onverwachte gebeurtenissen of nieuwe problemen waarvoor nog geen duidelijke frames beschikbaar zijn, grote invloed kunnen uitoefenen. Zeker als het gaat om een nieuwsgolf die tot stand komt direct na een onverwachte schokkende gebeurtenis. Of het nu gaat om publiciteitsacties of propaganda, voor alle media-effecten geldt volgens Denis McQuail: Acceptance depends on the absence of alternative objective information, the inherent plausibility of the content in the light of information available and on the emotional and ideological climate of the time (McQuail 2000:447).
Of zoals Ramcharan het klimaat in Suriname begin jaren 80 typeerde: Ter illustratie van de ongeloofwaardigheid van het militaire regime, doet de grap de ronde dat als de nieuwspresentator op de tv goedenavond zegt, de mensen voor alle zekerheid naar buiten kijken, of het werkelijk avond is (Ramcharan 2008:188).
Omdat de invloed van media het grootst is als het gaat om framing van nieuwe fenomenen, ga ik terug naar het moment waarop Ronnie Brunswijk voor het eerst in het nieuws verschijnt. Gedrukte media speelden daarin een belangrijke rol. In dit artikel beperk ik mij tot de eerste berichtgeving over Brunswijk in enkele toonaangevende Nederlandse bladen.
Brunswijk
Wie was – is – Ronnie Brunswijk? Brunswijk, een Marron, werd in 1963 geboren in Moengotapoe, in het district Marowijne. Kort na de staatsgreep in 1980 trad Brunswijk vrijwillig in dienst van het Nationaal Leger, waar hij volgens Hoogbergen en Kruijt (2005:114) snel carrière maakte. In Ronnie Brunswijk. Dagboek van een verzetsstrijder roemt journalist Frans van der Beek (1987:23) zijn fysieke kwaliteiten. Bouterse stuurde hem naar Cuba voor een commando-opleiding en voegde hem als lijfwacht aan zijn veiligheidsdienst toe. In 1984 kreeg Brunswijk zijn congé. Waarom? Vanwege een loonconflict? Zelf zegt Brunswijk dat de militair Paul Bhagwandas hem samen met andere collega’s zomaar, zonder reden, ontsloeg. Toen hij uitriep: ‘Waarom, welke feiten hebben we gepleegd? Je kunt ons toch niet zomaar ontslaan. We hebben gezinnen!’, zou Bhagwandas hebben geantwoord: ‘Geen gelul, je bent ontslagen, dan ga je maar stelen’ (De Vries 2005:14-15).
[vervolg klik hier]
De smeekbede van een oude slavin
Nederland en Engeland hebben nogal wat zeeslagen met elkaar uitgevochten. Over en weer werden schepen tot zinken gebracht of veroverd. Scheepsladingen werden, samen met de aanwezige post, tot prijs verklaard. De Engelsen maakten keurige beschrijvingen van de Nederlandse buit en de bemanningen van de gekaapte schepen werden uitvoerig v
erhoord. De verslagen daarvan werden samen met honderdduizenden in beslag genomen papieren eeuwenlang bewaard, aanvankelijk in de donkere kelders en tochtige zolders van de Tower of London en later in The National Archives. Niemand keek ooit om naar deze unieke verzameling, die meer dan 38.000 zakelijke en persoonlijke brieven bevat van en aan Nederlandse zeelieden, kooplieden en hun familie. Geen van deze brieven bereikte ooit zijn bestemming. Sommige zijn tot op de dag van vandaag niet eens geopend. Pas in 1980 werden deze Prize Papers door een Nederlandse onderzoeker ontdekt. Het bestaan van deze archiefschat bleef echter slechts in kleine kring bekend. Het project Sailing Letters wil daarin verandering brengen. De omvang van het materiaal is indrukwekkend en uniek en de brieven zelf geven een goed beeld van het alledaagse leven in de 17de en 18de eeuw. Ieder Sailing Letters Journaal bevat transcripties van opmerkelijke brieven en documenten, voorafgegaan door een uitgebreide toelichting. Afbeeldingen van de originele brieven en documenten zijn te vinden op de bijbehorende dvd. De journaals tonen de gevoelens van bevolkingsgroepen waarvan nauwelijks geschreven materiaal bewaard bleef. Een schrijnend voorbeeld is de brief van de voormalige slavin uit de titel van dit tweede deel in de reeks, gewijd aan de Nederlandse aanwezigheid in West-Indie.
De smeekbede van een oude slavin
(Sailing letters journaal II)
142 pagina's | Paperback | 175 x 247 mm |
€ 26,50 (SRD 127,20)
erhoord. De verslagen daarvan werden samen met honderdduizenden in beslag genomen papieren eeuwenlang bewaard, aanvankelijk in de donkere kelders en tochtige zolders van de Tower of London en later in The National Archives. Niemand keek ooit om naar deze unieke verzameling, die meer dan 38.000 zakelijke en persoonlijke brieven bevat van en aan Nederlandse zeelieden, kooplieden en hun familie. Geen van deze brieven bereikte ooit zijn bestemming. Sommige zijn tot op de dag van vandaag niet eens geopend. Pas in 1980 werden deze Prize Papers door een Nederlandse onderzoeker ontdekt. Het bestaan van deze archiefschat bleef echter slechts in kleine kring bekend. Het project Sailing Letters wil daarin verandering brengen. De omvang van het materiaal is indrukwekkend en uniek en de brieven zelf geven een goed beeld van het alledaagse leven in de 17de en 18de eeuw. Ieder Sailing Letters Journaal bevat transcripties van opmerkelijke brieven en documenten, voorafgegaan door een uitgebreide toelichting. Afbeeldingen van de originele brieven en documenten zijn te vinden op de bijbehorende dvd. De journaals tonen de gevoelens van bevolkingsgroepen waarvan nauwelijks geschreven materiaal bewaard bleef. Een schrijnend voorbeeld is de brief van de voormalige slavin uit de titel van dit tweede deel in de reeks, gewijd aan de Nederlandse aanwezigheid in West-Indie.De smeekbede van een oude slavin
(Sailing letters journaal II)
142 pagina's | Paperback | 175 x 247 mm |
€ 26,50 (SRD 127,20)
dinsdag 28 juni 2011
Emansipashon di Literatura Hubenil na Kòrsou
Tesina pa Estudio Master Idioma Papiamentu
Skirbí pa: Diana Lebacs
[Onlangs studeerden op Curaçao de eerste Masters-studenten af in Literatuur. De redactie van CU heeft hun verzocht samenvattingen van hun afstudeerscripties hier te publiceren. Jeroen Heuvel beet het spits af. Hieronder een samenvatting van de scriptie van Diana Lebacs over jeugdliteratuur, een Nederlandstalige samenvatting volgt nog.]
Asesor: Prof. Dr. Wim Rutgers
Mi tesina tin komo título Emansipashon di literatura hubenil Papiamentu na Kòrsou. Mi no a pone literatura hubenil na Papiamentu, pa evitá dos be uzo di ‘na’. Esaki tin mas tantu di aber ku estilo. Mi ke para ketu awor na mi eskoho pa e terminologia literatura hubenil. Den vários buki i artíkulo tokante literatura mi a topa preferensia pa e palabra ‘mucha’. Na Hulandes bo ta topa e terminologianan kinderliteratuur, jeugdliteratuur i awendia adolescentenliteratuur, referiendo na kada grupo meta. Promé ku mi a lesa e motivashon di Rita Ghesquière pa uzo di sierto terminoligia, ya pa mi mes mi tabatin poko duda pa mi uza e terminologia literatura di mucha i buki di mucha. Komo ku e área akí ta unu relativamentu nobo na Kòrsou i komo tal no a publiká muchu estudio di propio suela tokante e tópiko akí, mi tabatin miedu ku e palabra mucha lo restringí mi den mi análisis históriko-deskriptivo i ku konsekuentemente lo mi ta haña mi ta laga sierto buki afó.
Afortunadamente kapítulo 1 di e buki Jeugdliteratuur in perspectief di Rita Ghesquière (2009) a saka mi for di mi duda i mi dilema. Den e kapítulo al respekto e outor ta trese dilanti ku hopi biá ta brua e tres terminologianan den otro. E ta bisa ku literatura hubenil no solamente ta e terminologia mas komun, i ku e tin un nifikashon mas general ku literatura di mucha òf literatura di adolesente. Ta uza e terminologia literatura hubenil komo terminologia sentralisadó i koordinadó pa tantu literatura di mucha komo literatura di adolesente. Mi no por tabata mas felis!
Mas aleu Ghesquière ta bisa ku, den sentido mas spesífiko, hubentut (jeugd) ta referí na e fase di edat entre infansia i adulto. Literatura di mucha i literatura di adolesente semper tin un nifikashon spesífiko, segun Ghesquière. E promé ta referí na buki i teksto pa mucha for di edat di chikitin te mas o ménos edat di 11 pa 12 aña, esta pubertat. Literatura di adolesente ta referí na buki pa edat 15 aña ariba. A base di loke teoria ta bisa, ami a opta pa e terminologia general den mi tesina: literatura hubenil.
E tesina akí ta un análisis históriko-deskriptivo. Punto di salida ta pa mi investigá kon literatura hubenil a originá i kon e fenómeno akí a desaroyá den transkurso di tempu, i kon su situashon ta aktualmente na Kòrsou. E noshon ‘situashon’ ta poko amplio, pues mi ta dirigí mi riba e pregunta si mucha gusta e ofresimentu na buki hubenil na Papiamentu ku aktualmente tin den skolnan. Komo punto di salida di e situashon mi mester a bai bèk te den tempu di nos antepasadonan i, for di ei, kana e kaminda pa mi yega te dia djawe. E buki Kadans, Literatuurgeschiedenis tabata un fuente di informashon valioso pa mi koba den Historia di literatura i skirbimentu tokante historia di literatura for di un perspektiva amplio, pero ku enfoke riba nos region Karibe i Kòrsou.
Loke tabata un wes’i lomba di kita sombré tabata e liña di periodonan den e buki ku ta duna un bista global di e diferente periodonan di kultura i literatura, den un konteksto kultural-históriko i tambe den un konteksto literario. E tabata un bon stándart pa mi liña di tesina.
Den mi Introdukshon mi ta deskribí kon mi a eksperensiá e situashon kultural-literario medio añanan sesenta, na kaminda pa bira maestra di skol básiko. E búskeda den e tempu ei ta pone ku mi ta bai bèk den literatura di nos antepasadonan komo punto di salida. Ei mi ta inventarisá e herensia oral ku nan a laga atras den forma di dicho i proverbio, kantika i kuenta oral, a base di material dokumentá. Mi ta terminá e Introdukshon ku un reflekshon, loke mi ta hasi na fin di kada kapítulo te ku kapítulo 5. Despues di kapítulo 5 ta bini e investigashon i su resultado.
Den kapítulo 2 mi ta trata literatura di fondo relashoná ku mi pregunta di investigashon Kiko ta situashon di literatura hubenil na Kòrsou i di ki forma por optimalisá e situashon akí? Mi ta duna un bista breve di e teoria di historia di literatura i di skirbimentu di historia di literatura, pa mi hinka kontenido di kapítulo 2 den e bon konteksto. Aki tambe mi ta terminá ku un reflekshon.
Kapítulo 3 ta trata e diferente instansianan ku ta saka buki na Papiamentu na Kòrsou. Tres biá e frase ‘Eksistente, pero invisibel’ ta bini dilanti: promé biá den kapítulo2, parágrafo 2.2.2, di dos biá den kapítulo 3, parágrafo 3.1 i por último den kapítulo 5, parágrafo 5.2. Esaki, pa enfatisá e búskeda komo un liña kòrá den e tesina.
Kapítulo 4 ta titulá Kriterio pa balorá buki hubenil. Mi ta elaborá promé riba Historia di literatura hubenil na Europa i e manera ku ta balor’é pa mi tin un kuadro di referensia. Mi ta menshoná e kriterionan literario pa balorá buki segun e argumentonan di Mooij (1979) i Christine Kemmeren (2006).
Den kapítulo 5 mi ta hiba e tesina mas tantu den un direkshon didáktiko, pa mi por yega mas serka di e kontesta riba mi pregunta di investigashon. Pa haña un bista riba situashon di literatura hubenil, mester bai studia e situashon kaminda tin mucha i kaminda tin buki: esei ta na skol. E búskeda ta hibami riba e kaminda di e inovashon radikal ku a tuma lugá den enseñansa na Kòrsou for di aña 2000.
Pa mi splika mi investigashon i tambe e motibu di mi investigashon mi ta duna un deskripshon teóriko di Enseñansa di Fundeshi. Esaki mi ta hasi mediante e Freim di kuríkulo ku gobièrnu a laga desaroyá komo kuríkulo inovativo. Mi tin ku kue a kaminda akí pa mi por yega na e kontesta riba e di dos parti di mi di investigashon ku ta: ......i di ki forma por optimalisá e situashon akí? E kontesta ta pa motivá maestronan den vèlt pero tambe studiantenan (ku ta futuro maestronan) di estudio LOFO (Leraren Opleiding Funderend Onderwijs) ku a start na UNA na aña 2006 pa nan profundisá nan mes i hasi nan mes kompetente den área di edukashon Idioma Literashon i Komunikashon (ILK) ku e dos aktividatnan di lesa Sírkulo literario i Kansrijke taal.
Kapítulo 6 ta deskribí ki método di investigashon a uza, e ta duna un responsabilisashon di e método di investigashon a base di teoria i e ta terminá dunando e resultado, ku alabes ta indiká kon ta pará ku e situashon di literatura hubenil na Kòrsou.
Potrèt @ Michiel van Kempen
Kapítulo 7 ta último kapítulo dje tesina akí. Aki mi ta bini ku un resúmen kòrtiku, un konklushon i algun rekomendashon pa optimalisá e situashon enkontrá. E tesina ta sera ku un bibliografia.
Mi búskeda den e tesina akí pa, mediante un análisis históriko-deskriptivo di literatura hubenil na Papiamentu na Kòrsou mi haña bista riba situashon di literatura hubenil na Kòrsou i wak di ki forma por optimalisá e situashon akí, a habri e siguiente panorama:
En general por bisa ku e proverbio i kantikanan dje dushi tempu bieu ta mas bien edukativo, nan por duna un moral, i vários di nan tambe ta pa duna pleizí. A duna un inventarisashon di e proverbio i kantikanan den e tesina akí kaminda e aksento ta kai riba mucha, pa ilustrá ki kaminda largu, pero signifikante emansipashon di literatura hubenil na Kòrsou a kana. Kiko tabata e forsa ku a pusha e desaroyo akí, i ken ta e personanan ku a piki e antorcha di e vlam di buki hubenil i kore kuné te dia djawe.
Ta importante ku a repasá e diferente ekspreshonnan ku ta forma parti di literatura oral di Kòrsou, pa motibu ku nan tabata fuente di inspirashon pa outornan ku a kuminsá skirbi i publiká nan obranan literarario despues di 30 di mei 1969. E fecha akí a habri un era nobo di konsientisashon i motivashon riba tereno sosial-kultural-literario i artístiko den sentido amplio di palabra. Por mir’é komo un siguiente etapa di emansipashon despues di 1 di yüli 1863, i 15 di desèmber 1954 i ku lo sigui haña mas empuhe despues di 10 di òktober 2010. Elemento i ingredientenan di literatura oral di Kòrsou a haña nan lugá den e obranan original dje outornan ku a kuminsá skirbi despues di trinta di mei 1969, komo símbolo i ekspreshon di un pueblo nobo i hóben, en buska di su propio identidat i kultura na Papiamentu.
Un bista den algun libreria na Kòrsou na 2011, por sierto den un libreria mas ku e otro, ta mustra kuantu buki hubenil, skirbí na Papiamentu, tin awendia na disposishon di hubentut i pa kasi tur edat. Un chekeo na skolnan di Fundeshi i skolnan pa Formashon Básiko, igual. E pregunta ta si e bukinan na Papiamentu tin nan lugá i funshon den e skolnan.
Remarkabel ta, ku ki ora un entidat òf persona bini ku un inisiativa pa lanta un editorial di buki hubenil, ta duna komo motivashon ku no tin sufisiente buki pa mucha. En bèrdat ta asina ku, kompará ku e kantidat di título ku editorialnan na, por ehèmpel, Hulanda ta saka pa aña, e kantidat na Kòrsou ta limitá. Pero mester tene na kuenta tambe ku ainda no tin masha hopi outor riba e isla ku ta skirbi pa mucha. Komo tal, e kantidat limitá di outornan lo no por produsí obranan original masalmente tras di otro.
Mester tene kuenta tambe ku e hecho ku e editorialnan djafó ta komersial-profeshonal. Nan merkado ta grandi i e demanda tambe. Meskos ta konta pa e kantidat di outornan afó ku ta entregá manuskrito. Pa dia un editorial Europeo por risibí mas ku shen manuskrito.
Mirando e sirkunstanshanan spesífiko na Kòrsou i poniendo tur kos den nan konteksto históriko i evolushonario, por konstatá ku eskritornan di buki hubenil na Kòrsou ta demonstrá ku nan ta konsiente ku idioma ta un bon instrumento pa desaroyá literatura propio. E ta nesario pa bo yega na un fase den kua por papia di literatura hubenil na Kòrsou. Un kondishon ta ku nos outornan mester ofresé material nobo kontinuamente pa asina hasi e kolekshon mas i mas riku na buki.
Kambionan den komunidat mundial a kambia e bista ku tabata eksistí riba literatura hubenil i konsekuentemente a produsí otro tipo di buki ku a kondusí na emansipashon di literatura hubenil na e kontinente di Europa. Kapítulo 2 di e tesina akí ta mustra ku kambionan den komunidat di Kòrsou durante e diferente épokanan tambe a kondusí na desaroyo di literatura hubenil riba e isla.
Rita Ghesquière, outor di Jeugdliteratuur in Perspectief (2009) ta bisa ku ‘ta importante ku ta papia ku mucha tokante kontenido di e buki’. E pensamentu akí por bin hunga un ròl importante den loke ta suponé di tuma lugá den inovashon di enseñansa na Kòrsou relashoná ku lesamentu.
Skirbí pa: Diana Lebacs
Diana Lebacs, MA in Papiamentu Literatuur, 2011
[Onlangs studeerden op Curaçao de eerste Masters-studenten af in Literatuur. De redactie van CU heeft hun verzocht samenvattingen van hun afstudeerscripties hier te publiceren. Jeroen Heuvel beet het spits af. Hieronder een samenvatting van de scriptie van Diana Lebacs over jeugdliteratuur, een Nederlandstalige samenvatting volgt nog.]
Asesor: Prof. Dr. Wim Rutgers
Mi tesina tin komo título Emansipashon di literatura hubenil Papiamentu na Kòrsou. Mi no a pone literatura hubenil na Papiamentu, pa evitá dos be uzo di ‘na’. Esaki tin mas tantu di aber ku estilo. Mi ke para ketu awor na mi eskoho pa e terminologia literatura hubenil. Den vários buki i artíkulo tokante literatura mi a topa preferensia pa e palabra ‘mucha’. Na Hulandes bo ta topa e terminologianan kinderliteratuur, jeugdliteratuur i awendia adolescentenliteratuur, referiendo na kada grupo meta. Promé ku mi a lesa e motivashon di Rita Ghesquière pa uzo di sierto terminoligia, ya pa mi mes mi tabatin poko duda pa mi uza e terminologia literatura di mucha i buki di mucha. Komo ku e área akí ta unu relativamentu nobo na Kòrsou i komo tal no a publiká muchu estudio di propio suela tokante e tópiko akí, mi tabatin miedu ku e palabra mucha lo restringí mi den mi análisis históriko-deskriptivo i ku konsekuentemente lo mi ta haña mi ta laga sierto buki afó.
Afortunadamente kapítulo 1 di e buki Jeugdliteratuur in perspectief di Rita Ghesquière (2009) a saka mi for di mi duda i mi dilema. Den e kapítulo al respekto e outor ta trese dilanti ku hopi biá ta brua e tres terminologianan den otro. E ta bisa ku literatura hubenil no solamente ta e terminologia mas komun, i ku e tin un nifikashon mas general ku literatura di mucha òf literatura di adolesente. Ta uza e terminologia literatura hubenil komo terminologia sentralisadó i koordinadó pa tantu literatura di mucha komo literatura di adolesente. Mi no por tabata mas felis!
Mas aleu Ghesquière ta bisa ku, den sentido mas spesífiko, hubentut (jeugd) ta referí na e fase di edat entre infansia i adulto. Literatura di mucha i literatura di adolesente semper tin un nifikashon spesífiko, segun Ghesquière. E promé ta referí na buki i teksto pa mucha for di edat di chikitin te mas o ménos edat di 11 pa 12 aña, esta pubertat. Literatura di adolesente ta referí na buki pa edat 15 aña ariba. A base di loke teoria ta bisa, ami a opta pa e terminologia general den mi tesina: literatura hubenil.
E tesina akí ta un análisis históriko-deskriptivo. Punto di salida ta pa mi investigá kon literatura hubenil a originá i kon e fenómeno akí a desaroyá den transkurso di tempu, i kon su situashon ta aktualmente na Kòrsou. E noshon ‘situashon’ ta poko amplio, pues mi ta dirigí mi riba e pregunta si mucha gusta e ofresimentu na buki hubenil na Papiamentu ku aktualmente tin den skolnan. Komo punto di salida di e situashon mi mester a bai bèk te den tempu di nos antepasadonan i, for di ei, kana e kaminda pa mi yega te dia djawe. E buki Kadans, Literatuurgeschiedenis tabata un fuente di informashon valioso pa mi koba den Historia di literatura i skirbimentu tokante historia di literatura for di un perspektiva amplio, pero ku enfoke riba nos region Karibe i Kòrsou.
Loke tabata un wes’i lomba di kita sombré tabata e liña di periodonan den e buki ku ta duna un bista global di e diferente periodonan di kultura i literatura, den un konteksto kultural-históriko i tambe den un konteksto literario. E tabata un bon stándart pa mi liña di tesina.
Den mi Introdukshon mi ta deskribí kon mi a eksperensiá e situashon kultural-literario medio añanan sesenta, na kaminda pa bira maestra di skol básiko. E búskeda den e tempu ei ta pone ku mi ta bai bèk den literatura di nos antepasadonan komo punto di salida. Ei mi ta inventarisá e herensia oral ku nan a laga atras den forma di dicho i proverbio, kantika i kuenta oral, a base di material dokumentá. Mi ta terminá e Introdukshon ku un reflekshon, loke mi ta hasi na fin di kada kapítulo te ku kapítulo 5. Despues di kapítulo 5 ta bini e investigashon i su resultado.
Den kapítulo 2 mi ta trata literatura di fondo relashoná ku mi pregunta di investigashon Kiko ta situashon di literatura hubenil na Kòrsou i di ki forma por optimalisá e situashon akí? Mi ta duna un bista breve di e teoria di historia di literatura i di skirbimentu di historia di literatura, pa mi hinka kontenido di kapítulo 2 den e bon konteksto. Aki tambe mi ta terminá ku un reflekshon.
Kapítulo 3 ta trata e diferente instansianan ku ta saka buki na Papiamentu na Kòrsou. Tres biá e frase ‘Eksistente, pero invisibel’ ta bini dilanti: promé biá den kapítulo2, parágrafo 2.2.2, di dos biá den kapítulo 3, parágrafo 3.1 i por último den kapítulo 5, parágrafo 5.2. Esaki, pa enfatisá e búskeda komo un liña kòrá den e tesina.
Kapítulo 4 ta titulá Kriterio pa balorá buki hubenil. Mi ta elaborá promé riba Historia di literatura hubenil na Europa i e manera ku ta balor’é pa mi tin un kuadro di referensia. Mi ta menshoná e kriterionan literario pa balorá buki segun e argumentonan di Mooij (1979) i Christine Kemmeren (2006).
Den kapítulo 5 mi ta hiba e tesina mas tantu den un direkshon didáktiko, pa mi por yega mas serka di e kontesta riba mi pregunta di investigashon. Pa haña un bista riba situashon di literatura hubenil, mester bai studia e situashon kaminda tin mucha i kaminda tin buki: esei ta na skol. E búskeda ta hibami riba e kaminda di e inovashon radikal ku a tuma lugá den enseñansa na Kòrsou for di aña 2000.
Pa mi splika mi investigashon i tambe e motibu di mi investigashon mi ta duna un deskripshon teóriko di Enseñansa di Fundeshi. Esaki mi ta hasi mediante e Freim di kuríkulo ku gobièrnu a laga desaroyá komo kuríkulo inovativo. Mi tin ku kue a kaminda akí pa mi por yega na e kontesta riba e di dos parti di mi di investigashon ku ta: ......i di ki forma por optimalisá e situashon akí? E kontesta ta pa motivá maestronan den vèlt pero tambe studiantenan (ku ta futuro maestronan) di estudio LOFO (Leraren Opleiding Funderend Onderwijs) ku a start na UNA na aña 2006 pa nan profundisá nan mes i hasi nan mes kompetente den área di edukashon Idioma Literashon i Komunikashon (ILK) ku e dos aktividatnan di lesa Sírkulo literario i Kansrijke taal.
Kapítulo 6 ta deskribí ki método di investigashon a uza, e ta duna un responsabilisashon di e método di investigashon a base di teoria i e ta terminá dunando e resultado, ku alabes ta indiká kon ta pará ku e situashon di literatura hubenil na Kòrsou.
Potrèt @ Michiel van KempenKapítulo 7 ta último kapítulo dje tesina akí. Aki mi ta bini ku un resúmen kòrtiku, un konklushon i algun rekomendashon pa optimalisá e situashon enkontrá. E tesina ta sera ku un bibliografia.
Mi búskeda den e tesina akí pa, mediante un análisis históriko-deskriptivo di literatura hubenil na Papiamentu na Kòrsou mi haña bista riba situashon di literatura hubenil na Kòrsou i wak di ki forma por optimalisá e situashon akí, a habri e siguiente panorama:
En general por bisa ku e proverbio i kantikanan dje dushi tempu bieu ta mas bien edukativo, nan por duna un moral, i vários di nan tambe ta pa duna pleizí. A duna un inventarisashon di e proverbio i kantikanan den e tesina akí kaminda e aksento ta kai riba mucha, pa ilustrá ki kaminda largu, pero signifikante emansipashon di literatura hubenil na Kòrsou a kana. Kiko tabata e forsa ku a pusha e desaroyo akí, i ken ta e personanan ku a piki e antorcha di e vlam di buki hubenil i kore kuné te dia djawe.
Ta importante ku a repasá e diferente ekspreshonnan ku ta forma parti di literatura oral di Kòrsou, pa motibu ku nan tabata fuente di inspirashon pa outornan ku a kuminsá skirbi i publiká nan obranan literarario despues di 30 di mei 1969. E fecha akí a habri un era nobo di konsientisashon i motivashon riba tereno sosial-kultural-literario i artístiko den sentido amplio di palabra. Por mir’é komo un siguiente etapa di emansipashon despues di 1 di yüli 1863, i 15 di desèmber 1954 i ku lo sigui haña mas empuhe despues di 10 di òktober 2010. Elemento i ingredientenan di literatura oral di Kòrsou a haña nan lugá den e obranan original dje outornan ku a kuminsá skirbi despues di trinta di mei 1969, komo símbolo i ekspreshon di un pueblo nobo i hóben, en buska di su propio identidat i kultura na Papiamentu.
Un bista den algun libreria na Kòrsou na 2011, por sierto den un libreria mas ku e otro, ta mustra kuantu buki hubenil, skirbí na Papiamentu, tin awendia na disposishon di hubentut i pa kasi tur edat. Un chekeo na skolnan di Fundeshi i skolnan pa Formashon Básiko, igual. E pregunta ta si e bukinan na Papiamentu tin nan lugá i funshon den e skolnan.
Remarkabel ta, ku ki ora un entidat òf persona bini ku un inisiativa pa lanta un editorial di buki hubenil, ta duna komo motivashon ku no tin sufisiente buki pa mucha. En bèrdat ta asina ku, kompará ku e kantidat di título ku editorialnan na, por ehèmpel, Hulanda ta saka pa aña, e kantidat na Kòrsou ta limitá. Pero mester tene na kuenta tambe ku ainda no tin masha hopi outor riba e isla ku ta skirbi pa mucha. Komo tal, e kantidat limitá di outornan lo no por produsí obranan original masalmente tras di otro.
Potrèt @ Michiel van Kempen
Mester tene kuenta tambe ku e hecho ku e editorialnan djafó ta komersial-profeshonal. Nan merkado ta grandi i e demanda tambe. Meskos ta konta pa e kantidat di outornan afó ku ta entregá manuskrito. Pa dia un editorial Europeo por risibí mas ku shen manuskrito.
Mirando e sirkunstanshanan spesífiko na Kòrsou i poniendo tur kos den nan konteksto históriko i evolushonario, por konstatá ku eskritornan di buki hubenil na Kòrsou ta demonstrá ku nan ta konsiente ku idioma ta un bon instrumento pa desaroyá literatura propio. E ta nesario pa bo yega na un fase den kua por papia di literatura hubenil na Kòrsou. Un kondishon ta ku nos outornan mester ofresé material nobo kontinuamente pa asina hasi e kolekshon mas i mas riku na buki.
Diana Lebacs, Karin Amatmoekrim i Erich Zielinski; potrèt @ Bert Nienhuis
Kambionan den komunidat mundial a kambia e bista ku tabata eksistí riba literatura hubenil i konsekuentemente a produsí otro tipo di buki ku a kondusí na emansipashon di literatura hubenil na e kontinente di Europa. Kapítulo 2 di e tesina akí ta mustra ku kambionan den komunidat di Kòrsou durante e diferente épokanan tambe a kondusí na desaroyo di literatura hubenil riba e isla.
Rita Ghesquière, outor di Jeugdliteratuur in Perspectief (2009) ta bisa ku ‘ta importante ku ta papia ku mucha tokante kontenido di e buki’. E pensamentu akí por bin hunga un ròl importante den loke ta suponé di tuma lugá den inovashon di enseñansa na Kòrsou relashoná ku lesamentu.
Marcel Pinas exposeert in De Hal (I)
Na een succesvolle overzichtstentoonstelling in de KKF wordt vanaf woensdag 29 juni tot en met zondag 3 juli Kibii Wi Koni Marcel Pinas The Event vervolgd met een 
verkooptentoonstelling in expositieruimte De Hal aan de Grote Combéweg 45. Tijdens deze expositie toont Marcel Pinas het publiek weer een andere kant van zijn kunstenaarschap. Mensen die denken dat ze het werk van Pinas in de KKF allemaal al gezien hebben, vergissen zich en een bezoek aan De Hal zal hen aangenaam verrassen. Kunstliefhebbers en Pinas-kenners kunnen zich er ongetwijfeld wel iets bij voorstellen, maar de schilderijen van Marcel Pinas blijven, evenals zijn krachtige kunstinstallaties, lang nadat de hele expositiereeks voorbij is, gebrand op het netvlies en in het geheugen van elke kijker. Want het werk dat Pinas presenteert in De Hal is misschien anders in beeld en vorm, maar de boodschap is niet minder indringend en het aanzicht niet minder indrukwekkend.
Het werk in de KKF diende voornamelijk om de bezoekers aan het denken te zetten over de waarde van cultuur en de sociaal-maatschappelijke rol die cultuur volgens Pinas kan spelen bij het tot ontwikkeling brengen van de gemeenschap in Marowijne. Het werk in de KKF heeft veel reacties opgeroepen bij het publiek. Velen waren sterk onder de indruk van de boodschap en de missie van de kunstenaar en de creatieve manier waarop hij die in zijn installaties en objecten weet uit te beelden. Maar tegelijkertijd stonden velen ook versteld van de innovatieve werkwijze, de kracht en de kwaliteit van de kunstwerken op zich. “Kunst op internationaal niveau” is een uitspraak die meerdere malen gehoord werd. En terecht.
Kracht en kwaliteit in een hedendaagse vorm gegoten, zijn eigenschappen die inderdaad in al het werk, en zeker ook in de schilderijen van Marcel Pinas meteen in het oog springen. Het thema is onveranderd. De kern is dus nog steeds Kibri a kulturu of Kibii wi koni en symbolen en elementen uit de Aukaanse cultuur van de voorouders van de kunstenaar zijn ook nu weer duidelijk herkenbaar. Deze keer niet omdat ze fysiek en in originele vorm deel uitmaken van het werk, maar omdat ze kunstig in opvallende, fel gekleurde acrylverf op de platte drager van het canvas zijn verwerkt. Het werk ademt nog steeds het culturele en het traditionele uit, maar het beeld en de composities hebben een onherroepelijke moderne uitstraling. De sierlijke vormen van houtsnijwerkmotieven in felle, intense kleuren die tegelijkertijd contrasteren maar ook coördineren, vrolijke pangiprints en betekenisvolle Afakasymbolen maken van elk schilderij een boeiend kunstwerk dat sterke positieve vibes uitstraalt.
Het is die combinatie van schijnbaar tegengestelde eigenschappen waardoor het werk van Pinas intrigeert. Het traditionele wordt gebracht op een hedendaagse manier; het oude wordt verweven met het nieuwe; getransformeerd. De cultuur van de marrons is het hoofdthema, maar de vormgeving oogt modern en spreekt wereldwijd aan. Hij kiest voor een thema dat voor hem belangrijk is, maar maakt het ook belangrijk voor anderen.
Pinas heeft het hart, de ambitie en de motivatie die hem drijven, maar als kunstenaar heeft hij daarnaast ook een onmiskenbaar oog - of is het gevoel? - voor vorm en kleur, ruimte en compositie. En die combinatie maakt hem tot de kunstenaar is die hij nu is; een kunstenaar die zich gemakkelijk kan meten met menig bekende hedendaagse kunstenaar waar ter wereld dan ook. Zijn uitgebreide Curriculum Vitae en het wereldwijde netwerk van bewonderaars zijn daar de stille getuigen van. Zo ook het nieuwe boek over Pinas dat ook tijdens de expositie in De Hal te koop is: Marcel Pinas; Artist, more than an artist.
Kibii Wi Koni Marcel Pinas The Event is een initiatief van Stichting Kibii en Readytex Art Gallery. Het wordt mogelijk gemaakt door de Ambassade van het Koninkrijk der Nederlanden. De expositie is elke dag geopend van 19:00 tot 21:00 uur. Op zaterdagavond 2 juli is er vanaf 19:30 in De Hal gelegenheid om met de kunstenaar in gesprek te treden. Tevens zal hij een presentatie verzorgen over het Tembe Art Studio-project dat inmiddels al ruim een jaar succesvol draait in Moengo, een initiatief van Marcel Pinas.
verkooptentoonstelling in expositieruimte De Hal aan de Grote Combéweg 45. Tijdens deze expositie toont Marcel Pinas het publiek weer een andere kant van zijn kunstenaarschap. Mensen die denken dat ze het werk van Pinas in de KKF allemaal al gezien hebben, vergissen zich en een bezoek aan De Hal zal hen aangenaam verrassen. Kunstliefhebbers en Pinas-kenners kunnen zich er ongetwijfeld wel iets bij voorstellen, maar de schilderijen van Marcel Pinas blijven, evenals zijn krachtige kunstinstallaties, lang nadat de hele expositiereeks voorbij is, gebrand op het netvlies en in het geheugen van elke kijker. Want het werk dat Pinas presenteert in De Hal is misschien anders in beeld en vorm, maar de boodschap is niet minder indringend en het aanzicht niet minder indrukwekkend.Het werk in de KKF diende voornamelijk om de bezoekers aan het denken te zetten over de waarde van cultuur en de sociaal-maatschappelijke rol die cultuur volgens Pinas kan spelen bij het tot ontwikkeling brengen van de gemeenschap in Marowijne. Het werk in de KKF heeft veel reacties opgeroepen bij het publiek. Velen waren sterk onder de indruk van de boodschap en de missie van de kunstenaar en de creatieve manier waarop hij die in zijn installaties en objecten weet uit te beelden. Maar tegelijkertijd stonden velen ook versteld van de innovatieve werkwijze, de kracht en de kwaliteit van de kunstwerken op zich. “Kunst op internationaal niveau” is een uitspraak die meerdere malen gehoord werd. En terecht.
Kracht en kwaliteit in een hedendaagse vorm gegoten, zijn eigenschappen die inderdaad in al het werk, en zeker ook in de schilderijen van Marcel Pinas meteen in het oog springen. Het thema is onveranderd. De kern is dus nog steeds Kibri a kulturu of Kibii wi koni en symbolen en elementen uit de Aukaanse cultuur van de voorouders van de kunstenaar zijn ook nu weer duidelijk herkenbaar. Deze keer niet omdat ze fysiek en in originele vorm deel uitmaken van het werk, maar omdat ze kunstig in opvallende, fel gekleurde acrylverf op de platte drager van het canvas zijn verwerkt. Het werk ademt nog steeds het culturele en het traditionele uit, maar het beeld en de composities hebben een onherroepelijke moderne uitstraling. De sierlijke vormen van houtsnijwerkmotieven in felle, intense kleuren die tegelijkertijd contrasteren maar ook coördineren, vrolijke pangiprints en betekenisvolle Afakasymbolen maken van elk schilderij een boeiend kunstwerk dat sterke positieve vibes uitstraalt.
Het is die combinatie van schijnbaar tegengestelde eigenschappen waardoor het werk van Pinas intrigeert. Het traditionele wordt gebracht op een hedendaagse manier; het oude wordt verweven met het nieuwe; getransformeerd. De cultuur van de marrons is het hoofdthema, maar de vormgeving oogt modern en spreekt wereldwijd aan. Hij kiest voor een thema dat voor hem belangrijk is, maar maakt het ook belangrijk voor anderen.
Pinas heeft het hart, de ambitie en de motivatie die hem drijven, maar als kunstenaar heeft hij daarnaast ook een onmiskenbaar oog - of is het gevoel? - voor vorm en kleur, ruimte en compositie. En die combinatie maakt hem tot de kunstenaar is die hij nu is; een kunstenaar die zich gemakkelijk kan meten met menig bekende hedendaagse kunstenaar waar ter wereld dan ook. Zijn uitgebreide Curriculum Vitae en het wereldwijde netwerk van bewonderaars zijn daar de stille getuigen van. Zo ook het nieuwe boek over Pinas dat ook tijdens de expositie in De Hal te koop is: Marcel Pinas; Artist, more than an artist.
A Libi, Het Leven van kunstenaar Marcel Pinas. De 200 doodshoofden en wekkers geven het macabere beeld weer van de afloop na de kwikvergiftiging in de binnenlanden van Suriname door gouddelvers.
Kibii Wi Koni Marcel Pinas The Event is een initiatief van Stichting Kibii en Readytex Art Gallery. Het wordt mogelijk gemaakt door de Ambassade van het Koninkrijk der Nederlanden. De expositie is elke dag geopend van 19:00 tot 21:00 uur. Op zaterdagavond 2 juli is er vanaf 19:30 in De Hal gelegenheid om met de kunstenaar in gesprek te treden. Tevens zal hij een presentatie verzorgen over het Tembe Art Studio-project dat inmiddels al ruim een jaar succesvol draait in Moengo, een initiatief van Marcel Pinas.
Krasse Knarren
Videoportret van Noraly Beyer en Walter Zinzen
Op de eerste zomerdag van dit jaar presenteerde deBuren de eerste aflevering in de reeks Krasse Knarren: Oud Nieuws? in de Beursschouwburg in Brussel. In deze
aflevering gingen Noraly Beyer (oud-nieuwslezer NOS) en Walter Zinzen (voormalig presentator en verslaggever VRT) in gesprek met Annelies Beck. Zij vertelden aan de hand van fragmenten over hun ervaringen en gaven ook hun visie op de berichtgeving van vandaag de dag.
Een aantal jaren geleden begon deBuren met een reeks ontmoetingen onder de noemer ‘Krasse Knarren', een titel die is ontleend aan de bekendste oudere jongeren in Nederland: Kees van Kooten en Wim de Bie. Ontmoetingen met oud-politici als Willy Claes & Jan Pronk en sportlegendes als Jan Janssen & Herman Vanspringel bleken een groot succes.
Dit jaar werd besloten om de reeks nieuw leven in te blazen, dit keer met bijzondere gasten die hun sporen hebben verdiend in de journalistiek. In Krasse Knarren:Oud Nieuws blikken oud-nieuwslezers en nieuwsmakers vanuit de wijsheid van hun lange loopbaan terug en vooruit. In navolging op de zomeravond met Noraly Beyer en Walter Zinzen, geven wij op 8 november het woord en beeld aan Aad van den Heuvel en Paul Muys.
Klik hier voor een interviewfilmpje
[bericht van deBuren, 28 juni 2011]
Op de eerste zomerdag van dit jaar presenteerde deBuren de eerste aflevering in de reeks Krasse Knarren: Oud Nieuws? in de Beursschouwburg in Brussel. In deze
aflevering gingen Noraly Beyer (oud-nieuwslezer NOS) en Walter Zinzen (voormalig presentator en verslaggever VRT) in gesprek met Annelies Beck. Zij vertelden aan de hand van fragmenten over hun ervaringen en gaven ook hun visie op de berichtgeving van vandaag de dag.Een aantal jaren geleden begon deBuren met een reeks ontmoetingen onder de noemer ‘Krasse Knarren', een titel die is ontleend aan de bekendste oudere jongeren in Nederland: Kees van Kooten en Wim de Bie. Ontmoetingen met oud-politici als Willy Claes & Jan Pronk en sportlegendes als Jan Janssen & Herman Vanspringel bleken een groot succes.
Dit jaar werd besloten om de reeks nieuw leven in te blazen, dit keer met bijzondere gasten die hun sporen hebben verdiend in de journalistiek. In Krasse Knarren:Oud Nieuws blikken oud-nieuwslezers en nieuwsmakers vanuit de wijsheid van hun lange loopbaan terug en vooruit. In navolging op de zomeravond met Noraly Beyer en Walter Zinzen, geven wij op 8 november het woord en beeld aan Aad van den Heuvel en Paul Muys.
Klik hier voor een interviewfilmpje
[bericht van deBuren, 28 juni 2011]
1 juli lezing: Gevolgen van Elmina in Suriname; arbeid en onderwijs
Paramaribo - Stichting ‘Slave Route’ organiseert in het teken van 1 juli, op d
onderdag een lezing getiteld 'De gevolgen van Elmina in Suriname; arbeid en onderwijs' in Tori Oso. Professor Fred Budike zal tijdens de lezing een uiteenzetting geven van ontwikkelingen die zich hebben voorgedaan, na de overtocht van de tot slaaf gemaakte Afrikanen, naar Suriname.
De lezing van dit jaar is een vervolglezing op die van dr. Frank Dragtenstein ‘Van Elmina naar Paramaribo’ die vorig jaar op 1 juli werd gegeven. Slave Route, had de historicus uitgenodigd om te vertellen over de roof en aankoop van Afrikanen. Verzamelplaats was het welbekende fort Elmina in Afrika van waaruit de slavenschepen richting Suriname vertrokken.
Fred Budike zal ook een aantal vraagstukken verder uitdiepen tijdens de lezing. Hij zal ondermeer kijken naar
ondernemerschap, het gilde van ambachtslieden, selfempowerment, alsook de opkomst van de zwarte elite.
Foto rechts: ingang van het slavenfort van Elmina
Ook de braindrain door migratie krijgt een plaats alsook de interculturalisatie van en met andere bevolkingsgroepen. Een actualiteit in zijn lezing is tevens arbeid en onderwijs. Om de discussie richting te geven komt er een panel met de wetenschappers, dr. Hein Eersel, taalkundige en drs Henk Essed, psycholoog.
De Stichting Slave Route stimuleert onderzoeksprojecten, vooral in het kader van de educatie van jongeren. De organisatie richt zich op het bevordering en ontwikkelen van het historisch leerproces en werkt onder andere samen met het archief van de EBG en met diverse cultureel-educatieve instellingen. De lezing 'De gevolgen van Elmina in Suriname' vangt aan om 09.15 in Tori Oso.
[uit de Ware Tijd, 28/06/2011]
onderdag een lezing getiteld 'De gevolgen van Elmina in Suriname; arbeid en onderwijs' in Tori Oso. Professor Fred Budike zal tijdens de lezing een uiteenzetting geven van ontwikkelingen die zich hebben voorgedaan, na de overtocht van de tot slaaf gemaakte Afrikanen, naar Suriname.De lezing van dit jaar is een vervolglezing op die van dr. Frank Dragtenstein ‘Van Elmina naar Paramaribo’ die vorig jaar op 1 juli werd gegeven. Slave Route, had de historicus uitgenodigd om te vertellen over de roof en aankoop van Afrikanen. Verzamelplaats was het welbekende fort Elmina in Afrika van waaruit de slavenschepen richting Suriname vertrokken.
Fred Budike zal ook een aantal vraagstukken verder uitdiepen tijdens de lezing. Hij zal ondermeer kijken naar
ondernemerschap, het gilde van ambachtslieden, selfempowerment, alsook de opkomst van de zwarte elite.Foto rechts: ingang van het slavenfort van Elmina
Ook de braindrain door migratie krijgt een plaats alsook de interculturalisatie van en met andere bevolkingsgroepen. Een actualiteit in zijn lezing is tevens arbeid en onderwijs. Om de discussie richting te geven komt er een panel met de wetenschappers, dr. Hein Eersel, taalkundige en drs Henk Essed, psycholoog.
De Stichting Slave Route stimuleert onderzoeksprojecten, vooral in het kader van de educatie van jongeren. De organisatie richt zich op het bevordering en ontwikkelen van het historisch leerproces en werkt onder andere samen met het archief van de EBG en met diverse cultureel-educatieve instellingen. De lezing 'De gevolgen van Elmina in Suriname' vangt aan om 09.15 in Tori Oso.
[uit de Ware Tijd, 28/06/2011]
Theater Instituut Nederland wil verder als museum
Het TIN heeft onder andere de collectie geluidsdragers en bijbehorende afspeelapparatuur van de verzamelaar Ernst Weber in bezit. © ANP
Theater Instituut Nederland (TIN) in Amsterdam wil vanaf 2013 verdergaan als theatermuseum. Daarmee moet de collectie van drie eeuwen Nederlandse theatergeschiedenis behouden blijven.
Het TIN is een van de slachtoffers van de cultuurbezuinigingen en krijgt als sectorinstituut vanaf 2013 geen subsidie meer. Het instituut zal nu voor februari 2012 een aanvraag indienen om in de toekomst als museum in aanmerking te komen voor rijkssubsidie. Daarbij moet het voldoen aan normen die het kabinet stelt, zoals zaken als eigen inkomsten en publieksbereik. In het najaar van 2012 valt een definitief besluit over de aanvraag.Volgens het TIN hebben 18.000 mensen een petitie ondertekend voor het behoud van het theatererfgoed. Het TIN verzamelt, documenteert en presenteert theatererfgoed sinds 1924. De collectie bestaat uit een half miljoen objecten, waaronder programmaboekjes, affiches, kostuums, brieven en personaliamappen over acteurs en actrices.
[van Trouw/ANP, 28 juni 2011]
Première van Dos Amor
Op vrijdag 1 juli 2011 vindt in Almere de theatervoorstelling Dos Amor van Theatergroep Pasenshi plaats. De talentvolle Antilliaanse jongerengroep Pasenshi doorbreekt taboes met een vleugje humor.
Locatie: De Nieuwe Bibliotheek, Stadhuisplein 101, Almere Stad.
Info: www.mikesa.info.
Regisseur: Enyonam Latoya
Projectleider: Archell Thompson.
Venetiaan wil weten wie de ‘witte Nederlander’ is op kabinet president
Aangestoken door een opmerking van Henk Ramnandanlal (Mega Combinatie /PALU) die zei dat de regering-Venetiaan haar 
financieringsbeleid afstemde op donormiddelen van Nederland, wilde ex-president Ronald Venetiaan (foto links) weten wat de rol is van een ‘witte Nederlander’ die rondloopt op het kabinet van president Desi Bouterse. Zijn fractiegenoot, Asiskumar Gajadien (Nieuw Front/VHP) wilde op basis van de opmerking van Venetiaan opheldering over de rol van ‘Forward Motion’, een mediateam dat het kabinet van de president uit Nederland heeft aangetrokken.
Gajadien vroeg op grond waarvan dit team is aangetrokken. Gajadien merkte op dat een buitenlands mediateam wordt aangetrokken en Surinamers zijn overgeslagen. Hij wil van de regering meer uitleg hierover hebben. Deze kwestie kwam maandagmiddag aan de orde tijdens de begrotingsbehandeling in De Nationale Assemblée.
Niets tegen blanken
Venetiaan benadrukte dat hij niets tegen blanken heeft, maar memoreerde dat Suriname slechte ervaringen heeft met de president en de rol van Nederlanders. Tijdens de staatsgreep in 1980 was de Nederlandse militaire attaché
Hans Valk (foto links), de topadviseur van Bouterse. “Als het er op aankomt zijn het toch Nederlanders en zijn ze weg en zitten wij met de perikelen”, zegt Venetiaan. Hij benadrukte dat niet zo lang terug er in de media sprake is geweest van een Nederlandse journalist die uiteindelijk een informant bleek te zijn van de Nederlandse inlichtingen en veiligheidsdienst. “Als gesproken wordt van afkomen van koloniale overheersing dan willen wij dat ook, dus vraag ik wat de rol is van die witte man op het kabinet van de president”, zei Venetiaan.
Lindsay Goossens van ‘Forward Motion’ van het mediateam dat op het kabinet van president
Bouterse (foto rechts) werkt, zegt om commentaar gevraagd aan Starnieuws dat het bedrijf is ingehuurd door de regering. Onder welke voorwaarden en wat het contract inhoudt, zegt zij geen informatie te kunnen geven. “Je gaat toch als productiebedrijf geen contract sluiten met Digicel en vertellen wat het inhoudt. Dat is voor de opdrachtgever”, zegt zij.
Projecten haast afgelopen
Goossens zegt dat Forward Motion is ingehuurd voor enkele projecten, die haast afgelopen zijn. “We zijn nog bezig met de ordening van de goudsector, maar daarnaast werken we ook normaal als persdienst”, zegt zij. Het team wordt geleid door ‘Mike’ die een Nederlands paspoort heeft maar van Surinaamse afkomst is. Over het team wil zij verder geen informatie geven.
Goossens (foto rechts) ontkent dat Forward Motion is ingehuurd op basis van een Euro-contract. “Onze facturen zijn allemaal in SRD. Ik heb heel lang geen Euro meer gezien”, zegt zij. Forward Motion is sinds het aantreden van de regering Bouterse/Ameerali aangetrokken om onder andere de communicatie te verzorgen vanuit het kabinet van de president. Zo zorgt dit bedrijf ervoor dat onder andere de media worden voorzien van informatie tijdens de buitenlandse reizen van het staatshoofd. Daarnaast was het team ook ingehuurd voor het verzorgen van de communicatie naar buiten toe voor onder andere de Cicad-conferentie en andere activiteiten.
[van Starnieuws, 28 juni 2011]
financieringsbeleid afstemde op donormiddelen van Nederland, wilde ex-president Ronald Venetiaan (foto links) weten wat de rol is van een ‘witte Nederlander’ die rondloopt op het kabinet van president Desi Bouterse. Zijn fractiegenoot, Asiskumar Gajadien (Nieuw Front/VHP) wilde op basis van de opmerking van Venetiaan opheldering over de rol van ‘Forward Motion’, een mediateam dat het kabinet van de president uit Nederland heeft aangetrokken.Gajadien vroeg op grond waarvan dit team is aangetrokken. Gajadien merkte op dat een buitenlands mediateam wordt aangetrokken en Surinamers zijn overgeslagen. Hij wil van de regering meer uitleg hierover hebben. Deze kwestie kwam maandagmiddag aan de orde tijdens de begrotingsbehandeling in De Nationale Assemblée.
Niets tegen blanken
Venetiaan benadrukte dat hij niets tegen blanken heeft, maar memoreerde dat Suriname slechte ervaringen heeft met de president en de rol van Nederlanders. Tijdens de staatsgreep in 1980 was de Nederlandse militaire attaché
Hans Valk (foto links), de topadviseur van Bouterse. “Als het er op aankomt zijn het toch Nederlanders en zijn ze weg en zitten wij met de perikelen”, zegt Venetiaan. Hij benadrukte dat niet zo lang terug er in de media sprake is geweest van een Nederlandse journalist die uiteindelijk een informant bleek te zijn van de Nederlandse inlichtingen en veiligheidsdienst. “Als gesproken wordt van afkomen van koloniale overheersing dan willen wij dat ook, dus vraag ik wat de rol is van die witte man op het kabinet van de president”, zei Venetiaan.Lindsay Goossens van ‘Forward Motion’ van het mediateam dat op het kabinet van president
Bouterse (foto rechts) werkt, zegt om commentaar gevraagd aan Starnieuws dat het bedrijf is ingehuurd door de regering. Onder welke voorwaarden en wat het contract inhoudt, zegt zij geen informatie te kunnen geven. “Je gaat toch als productiebedrijf geen contract sluiten met Digicel en vertellen wat het inhoudt. Dat is voor de opdrachtgever”, zegt zij.Projecten haast afgelopen
Goossens zegt dat Forward Motion is ingehuurd voor enkele projecten, die haast afgelopen zijn. “We zijn nog bezig met de ordening van de goudsector, maar daarnaast werken we ook normaal als persdienst”, zegt zij. Het team wordt geleid door ‘Mike’ die een Nederlands paspoort heeft maar van Surinaamse afkomst is. Over het team wil zij verder geen informatie geven.
Goossens (foto rechts) ontkent dat Forward Motion is ingehuurd op basis van een Euro-contract. “Onze facturen zijn allemaal in SRD. Ik heb heel lang geen Euro meer gezien”, zegt zij. Forward Motion is sinds het aantreden van de regering Bouterse/Ameerali aangetrokken om onder andere de communicatie te verzorgen vanuit het kabinet van de president. Zo zorgt dit bedrijf ervoor dat onder andere de media worden voorzien van informatie tijdens de buitenlandse reizen van het staatshoofd. Daarnaast was het team ook ingehuurd voor het verzorgen van de communicatie naar buiten toe voor onder andere de Cicad-conferentie en andere activiteiten.[van Starnieuws, 28 juni 2011]
Carry-Ann Tjong-Ayong - Fri Yeye
Gehuld in een kleurrijke eigen creatie met bijpassende angisa, schrijdt ze als een koningin, nee, een black goddess, de stenen treden af. In haar gevolg twee sierlijke, jonge meisjes, gekleed in op de koto geïnspireerde gewaden. Celestine Raalte, woordkunstenaar, dichter, schrijver, performer, modeontwerper en nog veel meer, die haar inspiratie haalt uit onze oude cultuur, staat op het punt haar eerste CD te presenteren aan het publiek waar zij het liefst voor schrijft, de gewone mensen uit het volk die houden van hun kulturu.
De locatie is perfect gekozen, het terrein van de wintigemeenschap Fiti Fu Wini. aan de oever van de Surinamerivier bij Boxel. De openingsact heet “Ingi Mma gran tangi”, een dankgebed aan de Inheemse oermoeder van Suriname, aan wie de zwarte mens pardon had moeten vragen, voor het binnendringen in haar territorium; de titel van de CD is Fri Yeye, en verwijst naar de bevrijding van de geest van haarzelf.
Celestine heeft 15 jaar gewerkt aan dit project en realiseert het nu met haar kinderen in Akwenda Productions. De gedichtenbundel (haar derde) en de modeshow met het Akwenda-label zijn in aantocht. Met haar warme stem en meeslepend taalgebruik roept zij aangrijpende beelden uit het verleden op. De zang en de muzikale begeleiding door haar kinderen past er uitstekend bij.
Fri Yeye is zowel in Suriname, als binnenkort in Nederland verkrijgbaar. Warm aanbevolen.
cat 26/7 011
De locatie is perfect gekozen, het terrein van de wintigemeenschap Fiti Fu Wini. aan de oever van de Surinamerivier bij Boxel. De openingsact heet “Ingi Mma gran tangi”, een dankgebed aan de Inheemse oermoeder van Suriname, aan wie de zwarte mens pardon had moeten vragen, voor het binnendringen in haar territorium; de titel van de CD is Fri Yeye, en verwijst naar de bevrijding van de geest van haarzelf.
Celestine heeft 15 jaar gewerkt aan dit project en realiseert het nu met haar kinderen in Akwenda Productions. De gedichtenbundel (haar derde) en de modeshow met het Akwenda-label zijn in aantocht. Met haar warme stem en meeslepend taalgebruik roept zij aangrijpende beelden uit het verleden op. De zang en de muzikale begeleiding door haar kinderen past er uitstekend bij.
Fri Yeye is zowel in Suriname, als binnenkort in Nederland verkrijgbaar. Warm aanbevolen.
cat 26/7 011
Foto's gemaakt door de auteur
'Ik probeer te doen waar ik goed in ben en ik denk dat het nooit genoeg is'
Interview met Manoushka Zeegelaar Breeveld
|
Manoushka, wil je ons vertellen waar je geboren bent? Je bent in Nederland geboren. Vanwaar die affiniteit met Suriname? Met de boot? Hoezo met de boot? Had je die affiniteit ook gehad als je daar niet gewoond had? Hoe wil je je jeugd in Suriname het beste beschrijven? Wat boeit je in het leven? Ben je religieus? Heb je tegenslagen gekend in je leven? De filmacademie noemde je net? Oh? Doe je daar nu nog wat mee? Hoe zou je Manoushka Breeveld qua karakter het beste kunnen omschrijven?
Lag je ambitie altijd in de show- en entertaining biz? Letterlijk verliefd? Over je CD No Spang. Van waar eigenlijk die CD? Wat bedoel je daarmee? Zijn dat allemaal zelf gecomponeerde nummers? Is het theaterstuk ook jouw eigen produktie? Theater, film, televisie. Als je zou moeten kiezen waar zou je keuze naar uit gaan? Maar met film en televisie kun je toch veel meer mensen bereiken? Wat doe je nu nog op het gebied van televisie en film? Moet je daar een casting voor doen of ben je gevraagd? Je bent hiernaast ook moeder van twee kinderen. Hoe combineer je dat? Heb je in je carière als artiest vervelende ervaringen gehad? Als je nou iets zou mogen terugdraaien in je leven wat zou dat zijn geweest? Wat is voor jou typisch Surinaams? Wat is voor jou typisch Nederlands? Ga je vaak naar Suriname terug?
Als je in Suriname bent, waar heb je in Suriname dan het meest moeite mee? En in Nederland? Zou je ons wat verschillen willen opnoemen tussen het zakenleven in Nederland en dat van Suriname? Hoe verschilt volgens jou de Surinaamse werkcultuur met dat van Nederland? Welk advies zou je die mensen willen geven die een terugkeer naar Suriname overwegen? Vind jij dat er in Suriname ook discriminatie bestaat? Denk je ooit terug te keren naar Suriname? Wat zijn jouw drijfveren? Wat zijn je persoonlijke succesfactoren?
Wat mis je nu het meest van Suriname? Hoe zie jij Suriname in het jaar 2030? Hoe geef je invulling aan je vrije tijd? Heb je in het leven bereikt wat je voor ogen had? Nog politieke ambities? Toch nog over politiek. Als je voor één keer president van Suriname mocht zijn, welk probleem zou je als eerste hebben aangepakt? Hoe ging jij trouwens om met de 'militaire dictatuur'? Om het even te hebben over je vader Borger Breeveld in Wan Pipel. Zullen we iets in die geest van jou terugzien? Voor wie heb je een enorme bewondering? Waar ga je het liefst op vakantie? Welke persoonlijke boodschap zou je willen uitdragen? Tenslotte - woordassociatie.
[overgenomen van NoSpang.com, verschenen ca. 2007] |
Abonneren op:
Berichten (Atom)