zachtjes dan weer rap over de grond werden voortgeblazen om samengevoegd of verspreid, ontheemd te blijven liggen. Bij het minste zuchtje wind klonk dan een omfloerst samenritselen als teken dat ze hun laatste kleuren aflegden en hun bestaan definitief gingen beëindigen.
n gezind. Met een zachte plof viel de vrucht een paar minuten geleden als manna in de tuin. Geboeid door de vorm, de kleuren van het fluwelig rood en Veronese groen die zich mengen, aarzel ik om mijn tanden in de schil te zetten. De dag beginnen met het schenden van de natuur? Het onverwacht openen van de schuifdeuren die de veranda scheiden van de grote kamer onderbreekt de gedachten. Aletta, mijn stuurse hospita, doet haar intrede en kondigt onverwacht bezoek aan. Een achterdochtige blik en de gefronste wenkbrauwen onder strak gevlochten uitstaande rastavlechtjes vallen me ten deel. Sinds de amoureuze escapades met haar zus, jaren geleden, heb ik het bij haar verbruid. Nog klinkt de beschuldigende toon van haar stem me in de oren: ‘Hendrik, ze melden me dat je de liefde met mijn zus Esther hebt bedreven. Valt dat soms ook onder ontwikkelingshulp?
Haar debuutalbum Yellow Brick Road kwam in oktober 2007 uit en sindsdien is de zangeres op een duizelingwekkend snelle trein gestapt, die maar niet lijkt te stoppen. Het gerenommeerde Amerikaanse Blue Note raakte onder de indruk, van de wat verlegen ogende zangeres en bood haar een platencontract aan.
Foto uit: Esther Wils (samenst.), Wonen in Indië. Den Haag, Stichting Tong Tong 2000, 74
Nummer 6 van het tijdschrift Filosofie heeft het over wijsheid. Prof. Frans Jacobs en prof. Koo van der Wal wijzen er Ter introductie op dat in alle culturele tradities wijsheid hoog stond en staat aangeschreven.
”. Zo begint het succesvolle boek Sonny Boy van Annejet van der Zijl. In die eerste alinea volgt een prachtig portret van de Surinamerivier in Paramaribo, omschreven als een krokodil met halfgeloken ogen: stil, maar levensgevaarlijk. Waldemar was nog niet eens 15 jaar oud toen hij van Domburg naar de Waterkant kon zwemmen, een marathontocht van 20 kilometer, alleen voorbehouden aan de allerbeste, de sterkste én slimste zwemmers van Paramaribo.
y als van haar tante Nydia Ecury (still, rechts). Bij gelegenheid van de Haarlemse presentatie van deze bundel in ‘Mondiaal Literair’ sprak Tico Vos van Nosteve over Nydia Ecury’s gedicht Rekuerdo/Herinnering met Giselle Ecury. In het interview vertelt Giselle Ecury ook over haar grootouderlijk huis op Aruba.
Drie dames en wat nu, Marijke van Otterloo-van Olst
.
Foto: @ Sergio Ranalli
? Door de bank genomen niet. En dus moeten uitgevers aan papier vasthouden en in online investeren. Een moeizame combinatie, want diezelfde inkomsten uit papieren media slinken aan zowel de lezers- als adverteerderskant. Dat beperkt weer de investeringsruimte voor online vernieuwing…
Ander glimmend koperwerk stond opgesteld als voor een inspectie. Alles krikkrak schoon. Waar aanwezig, stond in de etagère het fijne glaswerk zoals karaf, glazen, het zilverbestek en de blakers voor speciale gelegenheden. In een hoek op de grond, een aarden waterkruik. Boven de middentafel hing een met gekleurd textiel beklede lampenkap. De vorm als van een Maagdenburger halve bol, aan de rand afgewerkt met een fluwelen strook waaraan sierkwastjes hingen.
Aan de wanden enkele familie-foto’s, een kalender of een inheems ornament. Als reserve lichtbronnen stonden er ook een kokolampu en een piti. De tafelbladen netjes bekleed met kanten tafeldoekjes De familiewapens van deze woningen stonden niet opzichtig te tronen boven ingangen of aan de deuren. Nee meneer. Vlak bij ramen en naast deuren lagen ze in de vorm van houten bouten, toujours binnen handbereik. Soms ookal om eventuele buurtvetes te beslechten. En, o wee de insluiper die waagde om met z’n bigi-ai tap tra sma sani, het te munten op het soms schamel bezit.
Alle woningen beschikten over een uitbouwseltje in de botri. Het prototype afzuigkap genaamd kokeraam. De permanente plaats voor koolpot, waaier of stuk karton en een snoerloos gasstelletje (jaja, die bestonden al bij ons in Su) om melk op te koken. Op de vloer een kleine jutezak met krofaja. Fles petroleum naast eentje met wat spiritus. Tegen de muur boven de botribangi, een bordenrek met porseleinen borden bovenaan en de blikken borden onderaan. De doro-doro en de platte baskiet om rijst uit te lezen, hadden een vaste plek aan de muur. In hun gezelschap verkeerde verder een houten rekje voor mokken, kannen of kroezen. Naast de deur een lange bezem en in een hoekje de korte. Op de botribangi’s een afgedekte emmer drinkwater met scheplepel, wat kopjes en schoteltjes, een botervlootje, een fles zout, bakolie, gebroken thee, fles met pisi-k’kau.
Overig keukengerei werd keurig onderaan de botribangi weggezet. Beschermd tegen mieren en andere insecten bevonden zich in de hangende vliegerkast, suiker, homp brood, gecondenseerde melk, stuk boeba-kassi of ander surrogaattoespijs. Brede beskoetoe werd bewaard in een groot Marie-beschuitblik.
In al hun eenvoud was er toch structuur te bespeuren in deze botri’s. Op de meeste erven stonden vruchtbomen, een waterput of een leiding(kraan) en achterop het erf, de was-oso voor algemeen gebruik en een privaat met meerdere hokjes. Op de erven waarop geen huizen stonden, heerste een niet-uitnodigende stilte...
.
De schuttingen tussen de erven verschilden. Aan de ene kant van hout, dan weer van zinkplaat, kippengaas, prikkeldraad of lange verticale latten op vijf centimeters afstand van elkaar. Als de zinkplaten niet nieuw waren, dan zagen ze er fletsrood uit na veel helse dienstjaren als dakbedekking, en nu doorboord met spijkergaatjes, lieten ze slechts één oog toe voor het peepen (of piepen). De houten schuttingen, horizontaal geplaatst, hadden kieren die wel een ruimer uitzicht garandeerden aan beide ogen van gluurders.
De zinken schuttingen uitgezonderd, vormden de andere een ideale hechtplek voor
snek’-komkomro, duivelsnaaigaren, wilde sopropo en soortgelijke slingerend en klimmend gespuis.
Na een regenbui begon de samenstelling van dit kleef-onkruid sterk te geuren. Vooral de wilde sopropo, die, het bestaan van bittere geuren, gekromd en afstotend bewees en daarom onaangeraakt bleef. Niemand die wist waarvoor ze wel nuttig waren. Zo te zien, geen bedreigde soort.
Dan nog de erven die gedeeltelijk omheind waren door angalanpu-hagen waartussen bruidstranen en ‘t bloedend hart welig tierden. Veel later werden die grauwe, zielloze stenen muren opgetrokken. Er waren privé tuinen en die van grotere omvang. Daar werden ruikers verkocht. De lange erven, soms smal, soms breed. De smalle hadden meer iets van doodlopende steegjes. Alle erven hadden hun geschiedenis. Idem elk huis. Levens na levens hadden zich in ze afgespeeld. Nieuwe bewoners voegden ’t hunne aan ze toe. Ik behoorde tot een van ze, dat kan ik je verzekeren.
Cairo schreef in zijn leven een veertigtal boeken, was columnist van De Volkskrant en hield zich gedurende zijn laatste jaren bezig met schilderen. In zijn werk komen allerlei thema’s aan de orde: huidskleur, sekse en de onverwerkte koloniale erfenis. Onlangs verscheen de documentaire Ik ga dood om jullie hoofd van Cindy Kerseborn en werd één van zijn belangrijkste boeken, Famir’man-sani (Kollektieve schuld), herdrukt. Cairo was naast een opvallende, veelzijdige kunstenaar ook een bijzondere persoonlijkheid, aldus Jenny Hoolt en Hans de Visser, Cairo’s twee liefdespartners.
r niet op een vervelende manier. Hij was echt een personality, iemand waar je rekening mee hield. Wanneer hij er was, was hij is er helemaal.”
rnaast ken ik hem ook als een zakelijk en kritische man”, vertelt Ruben Silvin over Reppie Remond. 
iet doet krijgt niets.’ De keerzijde is, dat spreekt, dat deze mensen een ding absoluut niet willen: verliezen. Dat zou nog wel eens een krachtiger drijfveer kunnen zijn, zo meent Wawoe. Zijn rondleiding levert een boeiend betoog op, niet in de laatste plaats door de eigen emotionele kwetsbaarheid die in het boek afgewogen is verwerkt. Zo is ruimte ingebouwd voor twijfel en trots, vriendschappen, vaderschap, boze verontwaardiging, tederheid.
allemaal staat te gebeuren.
